24.12.2011, 01:01
retro13 napisał(a):Camerado to świetny numer, pamiętam że ujął mnie od pierwszego słyszenia..
nigdy jednakowoż specjalnie nie rozumiałam o czym to
i po tłumaczeniu niestety nic się nie zmienia..
w sensie jak to kontekstowo pojąć
Wydaje się, że rzecz dzieje się w XIX w. w Teksasie (jeden z bohaterów mówi "po drugiej stronie" ... "w Sabinas" - a więc w północnym Meksyku). Dwóch przyjaciół (camerados), prawdopodobnie meksykańskich bandytów ucieka z Teksasu przez zieloną granicę do Meksyku. Jeden z nich jest ranny i wie, że to są jego ostatnie chwile. Prosi jeszcze przyjaciela, żeby mu podał butelkę whiskey i każe mu uciekać. Choć wie, że umrze ("right here on the mesa I will rest"), mówi przyjacielowi że spotkają się w Sabinas, pewnie żeby tamten nie miał wyrzutów sumienia, że zostawił swego kompana na równinie. I tyle. Dlatego napisałem wcześniej, że bardzo mi to przypomina scenę z filmu "Pat Garrett i Billy the Kid", w której Dylan śpiewa "Knocking on Heaven's Door", tyle, że tam umiera szeryf zastrzelony przez bandytów, a tu jeden z bandytów. Identyczna jest jednak atmosfera jaką Knopfler i Dylan tworzą. Bohater Dylana mówi "it's getting dark, too dark to see", a bohater Knopflera - "the light is dyin' in the sky", w obu przypadkach zmierzch zwiastuje nieuchronną śmierć bohatera. I zarówno Dylan jak i Knopfler przedstawiają to tak, że czujemy jakąś wielką sympatię, współczucie dla umierającego bohatera (nawet pomimo faktu, że u Knopflera jest to pewnie złoczyńca, co w obliczu śmierci nie ma znaczenia). Dla Knopflera istotna jest tu przyjaźń bohaterów, którzy przez wiele lat podróżowali po równinach Teksasu, a nie to czy są przestępcami. Kiedy ogląda się film "Pat Garret i Billy the Kid" sympatia widza jest także po stronie bandyty Billy'ego, a nie szeryfa Garreta, choć przecież Billy Kid zamordował z zimną krwią wielu ludzi. Jednak sposób w jaki Garret na niego poluje budzi naszą odrazę. U Knopflera też czujemy sympatię do meksykańskich camerados, a nie do tych którzy ich gonią.