23.10.2011, 21:32
Jeszecze o Luksemburgu: około czwartej docieramy przed bramę dla „pojazdów uprzywilejowanych”, gdzie ostatnio udało mi się zdobyć autograf Marka. Dołączamy do niedużej grupy fanów, którzy przybyli tu już wcześniej. Rzeczywiście niebawem pojawia się czarna limuzyna, z której wystawia głowę Mark, pytając czy jest Mirek, i czy ma dla niego nową koszulkę Wojtka z forum knopfler pl. Kiedy tłumaczymy, że Mirek jeszcze nie dojechał, zły Mark podnosi boczną szybę, i odpowiadając, że za to nie dostaniemy dziś żadnego autografu, znika za pilnie strzeżoną bramą.... (to oczywiście żart) Naprawdę stoimy z poznanymi przed rokiem Francuzami, i z nadzieją, że uda nam się zobaczyć Marka przed koncertem. Oni mają przygotowaną gitarę, ja zrobione zdjęcie MK, ciekaw jestem czy je podpisze... Od ochraniarza dowiadujemy się, że Knopfler przyjechał już około południa, i chyba dotąd nie opuścił tego obiektu. Jeszcze nadjeżdżają dwa czarne autobusy, parkując za bramą w ten sposób, że nie można zobaczyć wysiadających pasażerów. Dochodzi 17, rezygnujemy więc z czekania na tyłach, by dołączyć do tłumu gromadzącego się przed głównym wejściem. Po drodze rozmawiam z chłopakiem z Dortmundu: opowiada, że otrzymał już autograf Marka po jakimś koncercie promocyjnym w Londynie, że ujęła go jego grzeczność i kultura. I że Mark nie chciał podpisywać tylko gitar. Pamiętam, przed rokiem Mark też nie złożył podpisu na czerwonej gitarze jednego z czekających i dziś fanów z Francji. Wydaje się, że zdobycie autografu Marka na gitarze staje się najwyższym stopiem uprzywilejowania:... (Kooba, ty szczęściarzu!) Niebawem pojawia się Mirek, besztając mnie, jak mogłem ubrać teraz zwykły sweter: bez szans na opór muszę założyć nową, niebieską, forumową koszulkę XXL: wzbudza ona duże zainteresowanie wśród czekających. Mimo zimna, czas płynie szybko. Widząc tradycyjne, na porządnym kartonie kolorowo wykonane bilety trochę zaczynam się martwić: pierwszy raz wchodzę za pomocą wydrukowej na moim komputerze kartki, z kreskowym kodem. Mirek pociesza mnie, że to funkcjonuje, i nie będzie problemu. Na szczęście udaje się, i około dziewiętnastej po krótkim sprincie, zdobywamy czwarty rząd przed sceną. Rozmowiamy z Sonią i Mirkiem o Marku, forum i już dochodzi osma. Wychodzi Jasio muzykant i zaczyna stroić skrzypce, co oznacza, że koncert zacznie się niebawem. Jeszcze tylko krótka oficjalna zapowiedź (tym razem nie zawiera prośby Marka o nierobienie zdjęć) i płyną pierwsze takty muzyki. Początkowo Markowi jakby coś nie pasuje, grając odwraca się parę razy do Jasia, krzywi twarz. Ale to tylko przy pierwszym What It Is. Akustyka jest dobra od samego początku, a Mark rozkręca się coraz bardziej. Słynnego krzesełka tym razem wcale nie ma na scenie. Jeżeli ktoś, na podstawie spokojnych piosenek z ostatnich płyt chciałby wyrobić sobie obraz o klimacie tego koncertu, będzie się mylił bardzo. Choć grany jest tylko jeden kawałek z repertuaru DS (na bis) Mark wcale nie zapomniał tego muzycznego okresu. Brak np. Sułtanów: ale zmiana tempa , wyciszenie instrumentów, by znowu powrócić do początkowego rytmu, i „odjechać” na zakończenie przy Marbletown zdaje się przypominać ten sprawdzony schemat. Do tego jeszcze „przegadywanie” się z Jasiem, dialog gitary i skrzypiec są po prostu rewelacyjne. Dynamika z jaką wykonywany jest Speedway At Nazareth kojarzy mi się z koncertowym TR, - ta sama perfekcja i szybkość przelatywania po progach. Nowe kawałki, szczególnie Privateering słyszany pierwszy raz budzi po prostu podziw! Generalnie mogę tylko podzielić zachywyt Mirka zamieszczony w jego recenzji. Po występie pana MK. Następuje przerwa i prztygotowania do gry Boba Dylana. W tym czasie wycofujemy się spod sceny by trochę ochłonąć. Zartujemy, co powiedziałby Bob, gdyby nagle teraz wszyscy zaczęli opuszczać salę... Zegnamy się z Mirkiem, który musi jechać do domu, wychodzimy z Sonią na chwilę na zewnątrz. Po około dwudziestu min. słyszymy dzwięki grane na żywo. Albo – myślę - ktoś gra totalnie pod Marka, albo ...? Wchodzimy na płytę – pełna ludzi, i z daleka widać znaną już sylwetkę Marka, obok – pana Dylana w białym kapeluszu. Musimy zostać całkiem z tyłu – nawet nie ma szans by „przeskoczyć” parę rzędów. W trzy pierwsze piosenki kapitalnie wpisuje się Mark. Dalej i bez niego zespół gra ostro (kto by pomyślał, że Bob ma 70 lat!) płyną rockowe, rytmiczne melodie. Jesteśmy pozytywnie zaskoczeni, na żywo Dylan znacznie lepszy niż z płyty. Sonia i ludziska są zachwyceni.
Próbuję porównać te dwa następujące koncerty: Mark po zakończeniu występu pozostawia niedosyt: chciałoby się, by jego występ jeszcze twał i trwał... Dylan słuchany dłużej trochę zaczyna męczyć . Ostre brzmienie gitary Marka jest tonowane przez jego niski, ciepły głos, nienachalne skrzypce. Bob – wykrzykuje jakby ostatnie wersy piosenek swym piskliwie zachrypniętym głosem, do tego dokłada harmonikę. Występ Knopflera jest muzycznie zróżnicowany, Dylan brzmi bardziej monotonnie Instrumenty folkowe w zespole Marka zostają tak naprawdę docenione dopiero w zestawieniu z surowym brzmieniem gitar Dylana, teraz czuje się ich brak. I różnica największa, znana: brzmienia gitary Knopflera nie da się usłyszeć w żadnym innym zespole. Być może na moją zbyt krytyczną ocenę występu Dylana ma wpływ fakt, że słuchałem go po ośmiu godzinach stania: inne zdanie będą mieli ci, którzy cały koncert odbierać będą siedząc. Sumując – Knopfler to dla mnie mistrzostwo świata, Dylan – nauczyciel, którego przerósł dawny uczeń.
Próbuję porównać te dwa następujące koncerty: Mark po zakończeniu występu pozostawia niedosyt: chciałoby się, by jego występ jeszcze twał i trwał... Dylan słuchany dłużej trochę zaczyna męczyć . Ostre brzmienie gitary Marka jest tonowane przez jego niski, ciepły głos, nienachalne skrzypce. Bob – wykrzykuje jakby ostatnie wersy piosenek swym piskliwie zachrypniętym głosem, do tego dokłada harmonikę. Występ Knopflera jest muzycznie zróżnicowany, Dylan brzmi bardziej monotonnie Instrumenty folkowe w zespole Marka zostają tak naprawdę docenione dopiero w zestawieniu z surowym brzmieniem gitar Dylana, teraz czuje się ich brak. I różnica największa, znana: brzmienia gitary Knopflera nie da się usłyszeć w żadnym innym zespole. Być może na moją zbyt krytyczną ocenę występu Dylana ma wpływ fakt, że słuchałem go po ośmiu godzinach stania: inne zdanie będą mieli ci, którzy cały koncert odbierać będą siedząc. Sumując – Knopfler to dla mnie mistrzostwo świata, Dylan – nauczyciel, którego przerósł dawny uczeń.