Od razu wyjaśniam, że chodziło mi o jakieś ciekawe, rzadko spotykane gadżety

Ostatnio mój tata znalazł podkładkę z piwa z Markiem Jest otoczona npisami typu "Brok & Roll", "Sultans of Brook", "Brothers In Beers", a z drugiej strony ma taki wielki napis "Brok & Roll". Została przywieziona z Łeby w 1997 roku, czyli kiedy ja miałam 7 lat i o muzyce za dużo nie wiedziałam...

CZy zauwazyliscie podczas ogladania klipu ze Mark ma kolczyk w uchu ?
Albo mi sie wydawało

MOZNA SCIAGAC OD SHIVERA http://www.m4n.pl/ds/media/2005/index.htm

PO GODZINIE 17 !!!


wzmocnilem sygnal w stosunku do plyty


[B] dzis nagrywam ojej 40 plyt x 2 okropnosc

jutro wysle priorytetem bo nie zdaze do 17stej

Mercury records is planning to release 'The Best Of Mark Knopfler & Dire Straits' on November 14, 2005.

Nie wiem czy zauważyliście, iz Mark uzywał w Polsce nowej gitarki. Nie wiecie jaka to ? Mi sie wydaje, ze to ta :
http://www.fender.com/products/search.php?...tars&cat=jaguar

wlasnie siedze w pracy a tu glos marka.....
"This is Mark Knopfler"
i reklamowka : najlepsza muzyka w rmf fm

Temat wywołala Eowyn ale wydaje mi się tak poważnym zarzutem jakiejś gazety, że postanowiłem otworzyć nowy temat. Przecież to niemożliwe prawda?

ps. że niby perkusja i klawisze

Koniec zamówień - za niedługo bootleg będzie dostępny u shivera - będzie mozna go sobie samemu zgrać na CD

Jak w temacie, jestem ciekawy kim jest Whithers, Fletcher, brat Knopflera?
Moze ktos z Was wie cos na ten temat?

A otto i takie króciutkie opowiadanko na temat zlotu. Sory wszystkich ale nie znam ani miejsca ani sposobu w jakim będzie się on odbywał. Zastrzegam też że nie chciałem nikogo urazić. Po prostu tak wczoraj myślałem jak to może byc, i pomyślałem że przeniosę to na papier B)




Robson szedł, cichymi malowniczymi uliczkami Krakowskiej starówki. Była godzina piąta piętnaście rano. Robson właśnie skończył pracę, wyszedł z radia po 4 godzinach prowadzenia audycji w stylu „jest wpół do ósmej, a teraz piosenka...”. Wyjął z kieszeni pogniecioną karteczkę. Nabazgrał na niej adres klubu do którego zmierzał... od pół godziny. Gdzie to może do cholery być. Pobłądził jeszcze kilka minut. W końcu dotarł do celu swojej wędrówki. Nie mogli bardziej tego ukryć. Spojrzał na drewniane drzwi w starym stylu, ktoś przykleił do nich kartkę formatu A4 z napisem KNOPFLER.PL. Robson wszedł do środka...
Spodziewał się że z powodu jego małego spóźnienia towarzystwo mogło być już zmęczone albo co (!... Jednak obraz jaki mu się malował przed oczami...
W jednym końcu sali stało małe podwyższenie. Na nim siedziało sobie trzech gości. Dwóch trzymało w rękach gitary a jeden był ledwo widoczny zza bębnów i talerzy. Robson poznał ich bez problemu: Bartek, Stony i za perkusją Howard. Podszedł bliżej. Zobaczył, że pod scenę coś leży. Nie to ktoś leży. Ten ktoś jest nieprzytomny a obok kogoś leży pogruchotane wiosełko modle Telecaster. Dopiero później Robson zdołał się dowiedzieć, że Martinez w trakcie grania Sultans of Swing wpadł w niezwykłą ekstazę i postanowił rzucić się ze sceny w publiczność. Na jego nie szczęście publiczność nie postanowiła o złapać. Biedny Marti.
Domorośli muzycy wyglądali na lekko zmęczonych a raczej znużonych. Bartek zaczął pojękiwać po czym zaczął grać pierwsze riffy do piosenki Do America. Jego ból nie brał się jednak ze zmęczeni fizycznego czy z powodu nie chęci do utworu. Oni po prostu grali tę piosenkę już po raz dwunasty tej nocy. Po prawej stronie Robson zauważył powód dla którego katowali się nieustannie jednym utworem. Powodem okazał się dwuletni chłopczyk tonący w wielkim błękitnym T-shircie z oficjalnym logiem zlotu. Chłopiec podskakiwał (co i rusz potykając się o leżącego na ziemi Martineza) i krzyczał „Knoptel! Knoptel!”. Do Amercia to jego ukochana piosenka, więc nakazywał ją sobie cały czas grać. Wszelkie próby sprzeciwu kończyły się wyciem i płaczem. I tak od trzech godzin.
Robson przywitał się ze wszystkimi po czym udał się w stronę barku, aby przeczyścić czymś przełyk. Przy barze stał Shiver, weteran Markowej muzyki. – Hej, Robson –zagadnął – Nalać Ci coś?
- A co polecasz? zapytał Robson
- Nasz klubowy drink, nazwałem go: „End of the perfect day”.
- Niech będzie. zgodził się
Przyglądał się jak Shiver nalewa do szklanki około tuzina różnych alkoholi, soków bądź innych dopełniaczy. Przygotowany napój postawił mu pod nos. Nie wiedzieć czemu Robsonowi właśnie teraz przyszedł do głowy fragment piosenki „like greas and paraffin”. Pociągnął solidny łyk. Błąd. Teraz wpadł mu do głowy cytat „it’s mostly alcohol, you ccan’t dennay it is strong...”.
Otrząsnął się z pierwszego szoku i jął (! się rozglądać dalej po sali. W jednym z jej rogów zobaczył jak grupka ludzi ustawiła się w kolejce do stolika przy którym siedziały dwie osoby. Pablosan, czcigodny fan z nad morza, i Dominika wielebna córka Knopflerowej muzyki z Warszawy. Robson podszedł bliżej by usłyszeć co mówią.
- Ja bym chciał Venezuelę 89, tam był taki moment że markowi ześlizgnął się palec serdeczny w trakcie grania The Bug...
- Postaram się jak będę mógł najlepiej. odpowiedział Pablo, dopisując kolejne imię do bardzo długiej listy.
- Ja bym chciał Vaison ’96...
- Prosze bardzo. powiedziała Dominika wyciągając z pod stołu trzy cd.
Gość wyciągnął portfel, zaczął liczyć swój budżet.
- O nie, nie! To za darmo! wykrzyknęła Dominika, gotowa się zażegnać na widok pieniezy.
Warto było tu przyjść pomyślał Robson.
-Why AYE MAN! zawołał Martinez, poczym znowu usunął sie w nieświadomośc.
Warto było...