10.04.2010: NIE ŻYJE PREZYDENT RP

[Ania_M]

A najgorsze że znow mówi o nas świat że jesteśmy podzieleni. A jeszcze kilka dni wcześniej byliśmy jednością. To też boli.

Ja tę jedność widzę. Ale widzę także jednostki stanowiące wyjątek od reguły, bo uważam, że o ile zrozumiałe są różne odczucia w kwestii miejsca wiecznego spoczynku Pary Prezydenckiej, bo przecież każdy z nas ma prawo do własnego zdania, o tyle protestowanie w sprawie pochówku jest bardzo nie na miejscu: to głupota i brak szacunku dla Zmarłych i woli Ich rodziny.
Byłam wczoraj w Warszawie pod Pałacem Prezydenckim, i to, co tam zobaczyłam, czego doświadczyłam, przerosło samą mnie. A mam na myśli wzajemną życzliwość, pomoc. Przy bramach Pałacu naprawdę czuć, że w tej chwili "wszyscy jesteśmy Polakami". Widać to w tych olbrzymich kolejkach do Pałacu, które tak naprawdę wczoraj sięgały o wiele dalej, niż do Kolumny Zygmunta. W tej chwili nie ma podziałów społecznych i politycznych. W szkole, w kościele, na ulicy widać, czuć, że wydarzyło się coś strasznego, i nie mówię tylko o polskich flagach przepasanych czarnymi kirami. Szkoda, że ludzie potrafią patrzeć na siebie naprawdę inaczej jedynie w obliczu tragedii.
Ale widzę też poszczególne jednostki, które nadal plują jadem i nie zdają sobie sprawy z powagi sytuacji, z tego, że teraz jest czas wyciszenia, i że Zmarłym należy się szacunek bez względu na ich stan społeczny. I bolało mnie wczoraj, jak patrzyłam na dorosłych i młodzież bezmyślnie machających i - dosłownie - szczerzących zęby do kamery telewizyjnej. Nie przeczę, że na ich miejscu nie zachowałabym się tak samo. Ale, na litość, w jakichś innych okolicznościach, w innym miejscu, w innym czasie...
Tylko ciekawe, co i na jak długo wyniknie dla nas wszystkich z tej tragicznej lekcji historii.
Wiem, że samo przez się z mojego postu widać, że faktycznie naród jest podzielony. Ale ja z całego serca chcę widzieć, wierzyć, że to się nie tyczy wszystkich.