Don't Crash The Ambulance (Chris)

[numitor]

Pisząc cokolwiek o tym utworze najpierw należy zadać sobie najważniejsze pytanie: skąd wiemy, że mamy do czynienia z rozmową (a tak naprawdę – monologiem) Bushów – seniora i juniora? Do tej pory interpretowaliśmy ten utwór właśnie w ten sposób, ale czy na pewno jest to jedyna możliwość? Raczej tak – w całym tekście możemy znaleźć bardzo dużo argumentów potwierdzających tę tezę. Knopfler nie podaje co prawda żadnego nazwiska, ale z opisów sytuacji możemy się domyślić, że nawiązuje chociażby do Manuela Noriegi czy Saddama Husajna .

W tekście pada także kilka razy „son” – jednak jest to zwrot, który w angielskim często jest używany bez określonych powiązań rodzinnych. O tym, że prawidłowo odgadliśmy bohaterów świadczy raczej fragment „posłuchaj swojego starego” (ang. „listen to your pa”, który dość jednoznacznie wskazuje na pokrewieństwo rozmówców.
Wszystko wskazuje na to, że utwór ten ma bardzo wyrazistą konotację polityczną. Stąd też moje kontrowersyjne (jak się domyślam) tłumaczenie tytułowego zwrotu – moim zdaniem Knopfler ma na myśli ojczyznę, wzburzoną po atakach terrorystycznych 11 września. W języku polskim ojczyznę symbolizuje okręt – stąd właśnie to słowo znalazło się w „moim” refrenie. Myślę, że tę piosenkę należy interpretować na dwa sposoby: po pierwsze Knopfler, trochę z przymrużeniem oka, wyśmiewa prezydenturę Bushów; widać to w wielu fragmentach – chociażby wtedy, gdy śpiewa o prywatnych porachunkach z Husajnem.

Charakterystyczny jest powtórzony dwa razy fragment „więc musiałem tam wkroczyć” (ang. had to go down there), który bardzo kontrastuje z końcowym „nigdy nie wkraczaj do Chin” (ang. „Don't ever invade China”. Knopfler sugeruje nam, że w wojnach Bushów nie chodziło wcale o prawa człowieka, tylko o prywatne antypatie lub interesy. W końcu – gdyby Bush chciał bronić ludzkiej godności – nie unikałby Chin. Senior każdą swoją decyzję argumentuje bardzo egocentrycznie – panamski dyktator wkurzył go swoimi przechwałkami, natomiast Hussajna musiał zaatakować, bo inaczej miałby problem z ropą.
Z całego utworu wyłania się bardzo ponury obraz amerykańskiego prezydenta – tworzy go mieszkanka wulgaryzmu pomieszanego z czymś, co trudno nazwać erudycją (chociażby wtedy, gdy mówi o lotniskowcach, które wsadził prosto w dupę Husajna lub o tym, że Irak zdawał się małym gównem na mapie) wraz z stereotypem pewnego siebie szeryfa z rewolwerem pod pachą.

To właśnie polityka twardej ręki jest drugą rzeczą, którą krytykuje w tym tekście Knopfler. Zresztą, nie po raz pierwszy – znamy przecież jego teksty, w których bardzo negatywnie odnosił się do Margaret Thatcher. W „Don’t Crash The Ambulance” pokazuje, że nawet jeśli Bushowie są na zewnątrz gładcy i przyjemni, to tak naprawdę trzymają pod pachą naładowaną broń i pałkę.

Skąd bierze się tak negatywny stosunek Knopflera do polityki Busha (Bushów)? Najprawdopodobniej bezpośrednio z jego poglądów politycznych – Knopfler kilka razy w wywiadach podkreślał, że utożsamia się z Partią Pracy. Jej zwolennik nigdy nie polubi Thatcher, a tym bardziej Busha seniora i juniora. Co więcej – mogę się założyć, że gdyby Knopfler przeprowadził się do Polski nigdy nie zagłosowałby ani na Prawo i Sprawiedliwość, ani – tym bardziej! – na Solidarną Polskę. Kto wie – być może wtedy podobna piosenka powstałaby o Zbigniewie Ziobro?

W jakimś sensie „Don’t Crash the Ambulance” to także satyra na władzę : tajemnicze ostatnie piętro, prezydent, który ma maskę gazową i kamizelkę kuloodporną. Politycy w historii Knopflera przypominają raczej nepotycznych bohaterów „Ojca Chrzestnego” niż reprezentantów społeczeństwa.

To chyba najważniejsze uwagi, które mi przyszły do głowy podczas tłumaczenia.