04.07.2011, 13:35
Również rozumiem.
Patique, jesteś zżyty z Yesem w składzie z Andersonem i ja to doskonale rozumiem. Też nie trawię coverbandów The Straits bez Knopflera. Akurat DS bez Knopflera nie ma prawa bytu. Ale w przypadku tej nowej płyty - to moje subiektywne odczucie - zasługuje ona na wysłuchanie, tam przecież jest dużo Howe'a, który bardzo dobrze gra, jest Squire, Alan White. To drugorzędne wydawnictwo Yes, ale dobrze wypadł ten materiał. Niczego więcej się nie spodziewałem, nie ma banału, są piękne piosenki. Robson masz rację, pisząc, że powinni wydać to pod inną nazwą, ale stało się inaczej - jest szum, są kontrowersje, ale da się tej płyty słuchać - jakby ta muzyka nie miała nic wspólnego z całym tym niemiłym zamieszaniem. Staram się zagłębić w muzykę, zapominając o reszcie. Ja np. nie potrafię zaakceptować Iron Maiden z Blaze'm Bayley'em na wokalu ("X-Factor" częściowo przejdzie), bo ma się nijak do Dickinsona, nie potrafi się w ogóle wpasować w materiał, ale Benoit ma podobną barwę do Andersona i akurat w tym premierowym materiale wypada dobrze, choć nie rewelacyjnie. Ciekaw jestem reakcji kogoś, kto nie znając dorobku Yes posłuchałby tej płyty.
Patique, jesteś zżyty z Yesem w składzie z Andersonem i ja to doskonale rozumiem. Też nie trawię coverbandów The Straits bez Knopflera. Akurat DS bez Knopflera nie ma prawa bytu. Ale w przypadku tej nowej płyty - to moje subiektywne odczucie - zasługuje ona na wysłuchanie, tam przecież jest dużo Howe'a, który bardzo dobrze gra, jest Squire, Alan White. To drugorzędne wydawnictwo Yes, ale dobrze wypadł ten materiał. Niczego więcej się nie spodziewałem, nie ma banału, są piękne piosenki. Robson masz rację, pisząc, że powinni wydać to pod inną nazwą, ale stało się inaczej - jest szum, są kontrowersje, ale da się tej płyty słuchać - jakby ta muzyka nie miała nic wspólnego z całym tym niemiłym zamieszaniem. Staram się zagłębić w muzykę, zapominając o reszcie. Ja np. nie potrafię zaakceptować Iron Maiden z Blaze'm Bayley'em na wokalu ("X-Factor" częściowo przejdzie), bo ma się nijak do Dickinsona, nie potrafi się w ogóle wpasować w materiał, ale Benoit ma podobną barwę do Andersona i akurat w tym premierowym materiale wypada dobrze, choć nie rewelacyjnie. Ciekaw jestem reakcji kogoś, kto nie znając dorobku Yes posłuchałby tej płyty.
Nie gram z nut, gram z serca