Nasi w Londynie

[macsa]

5. Po zaspokojeniu potrzeb egzystencjalnych ruszamy w stronę ostatniego już dzisiaj markowgo miejsca - Shaftesbury Avenue - przyjemnej alei stylowych kamienic. Punktem obowiązkowym każdej wyprawy jest sklep z pamiątkami - trzeba przecież obdarować bliskich, u mnie padło na stylowe resoraki dla chłopców i kubek dla małżonki. Jeszcze przystanek na Piccadilly Circus gdzie znajdują się znane wszystkim reklamy świetlne powszechnie utożsamiane z Nowym Yorkiem.



Niestety przechodziły właśnie remont, dlatego widać tylko ich fragment...

W hostelu czekan na nasz reszta ekipy oraz szeroki wybór najzacniejszych marek piwa - w tym ulubione Guy’a Fletchera - London Pride - trzeba korzystać tym bardziej, że wraz z noclegiem otrzymujemy bony rabatowe na trunki. Bet opowiada o tym jak to musiał długo przekomarzać się z barmanem chcąc zamówić herbatkę, gdyż tamten upierał się przy napojach chmielowych twierdząc, że w pubie herbatek się nie pija. Minęła spora chwila zanim Bartek doczekał się gorącego napoju i od tamtej pory barman spogląda na niego dziwnym wzrokiem...

Odpoczywamy przy zacnych piwach dzieląc się wrażeniami ostatniego dnia i nastawiając się na koleją dawkę niesamowitych emocji tego wieczora.

Czas wyruszyć w stronę RAH - tym razem metrem, co jednak okazuje się nie najlepszym pomysłem gdyż korytarze ciągną się kilometrami, a kolejka jakaś taka powolna...

Na miejscu dzielimy się na dwie grupy - czekającą na Waldka oraz chętnych na występ Kasi W. Jest czas na dokładne spenetrowanie okolic hali, odnajduję wspaniale prezentujące się ciężarówki transportowców Marka oraz furgonetkę rejestrującą koncert firmy „Simfy” z nowoczesnym stołem mikserskim w środku. Znów zaczepia nas ten sam konik z dnia poprzedniego, tym razem narzekając na kiepski dzień, jest ze Szkocji - z Polską kojarzy mu się Jan Paweł II - nazywa go wielkim człowiekiem XX wieku...

Nie doczekawszy Jamborego powoli zmierzamy w stronę sali po drodze odwiedzając stoisko z markowymi pamiątkami. Miła pani sprzedawczyni pyta skąd mamy takie ładne koszulki - przecież Mark oferuje jedynie w kolorze ciemnym. Łapie się za głowę słysząc opowieść o naszej kilkunasto-osobowej wyprawie na koncert Pana Knopflera, kiwa z podziwem. Jeszcze tylko płyta z autografem i możemy spokojnie udać się na salę, na której zastaję Wacka zajętego dyskusją z francuskim sąsiadem. Wywiązują się z tego międzynarodowe kontakty mogące przynieść korzyści w przyszłości...

Legalnie rozkładam aparat fotograficzny i stawiam przed sobą na małym trójnogu, pani z ochrony przypomina mi jedynie o nie używaniu lampy błyskowej - kurcze - czuje się tą różnicę w kulturze...

Wpada Jambojet, uff, kamień z serca - serdeczne uściski, radość na twarzach. zaczynają przygasać światła...

Startuje drugi w tym roku odrzutowiec...

Dźwięk na balkonie w porównaniu z poprzednim dniem, dziesięć metrów od sceny, zdecydowanie słabszy, Mirek podczas kilku piosenek przykłada dłonie do uszu, aby lepiej słyszeć. Poza poziomem głośności nie mam nic do zarzucenia. Biorę się za robienie zdjęć, co z tego, że super stabilna pozycja aparatu jak odległość robi swoje i zwykły obiektyw nie wystarcza. Gdybym wczoraj nie spanikował i nie oddał aparatu Romkowi...Ehhh...

Ukradkiem spoglądam na Mirka siedzącego obok - nie jeden raz przeciera ukradkiem łzę, mi też nie jeden raz pocą się powieki...

Marzenia są po to aby je spełniać !!!

http://users.finemedia.pl/macsa/London/London4/