16.08.2010, 20:27
To ja jeszcze swoje...
4. Poranek przywitał nas deszczem, lecz zupełnie nam to nie przeszkadza. Po porannym posiłku i odprawie ruszamy na podbój Londynu. Na początek bierzemy za cel herbatkę u Królowej po drodze wpadając na jednego do Beatlesów oraz Sherlocka...
Pierwsza podróż londyńskim metrem robi wrażenie – wszystko czyste, ładnie utrzymane, bez żadnych bohomazów na ścianach czy innych graffiti wydzierganych na szybach, oj jeszcze nam daleko do tej kultury… Wysiadamy tuż pod Dużym Benkiem, potem Parlament i kierujemy się w stronę Pałacu Buckingham po drodze napotykając defiladę Straży Konnej. Tuż za defiladą mały wóz sprzątający to, co defilada za sobą zostawiła...
Do celu prowadzi nas ścieżka Księżnej Diany poprzez park, w którym mimo deszczu stoi budka z lodami - obiekt zainteresowania Romka z racji rodzinnych tradycji. Pod pałacem tłum ludzi i herbatka już niestety wyszła była, dlatego tylko kilka fotek i obieramy pierwszy Markowy kierunek tego dnia - mamy zamiar pogłaskać sławne lwy na Trafalgar Square. Po drodze znów ta sama defilada i naszym oczom ukazują się „Lions”, które niewzruszenie pilnują Kolumny Nelsona. Po krótkiej naradzie wycieczka rozdziela się, jedni wracają do hostelu, inni podążają w dalszą drogę ścieżkami Knopflera...
Kolejnym celem pielgrzymki jest Soho i legendarny klub Ronnieg Scott'a w którym Mark za czasów NHB odbył wiele niezwykłych występów. Wysiadamy na Tottenham i kierując się we właściwą stronę zupełnie przypadkowo trafiamy na ulicę sklepów gitarowych( Denmark St.) - cóż to jest za gratka dla nas a szczególnie dla Bartka. Wchodzimy do każdego wypytując o Knopflera - w jednym był osobiście, w innym jego asystent kupił Shectera, wszędzie jest znany i szanowany. Wśród tak wielu świetnych wioseł Bet nie wytrzymuje, podpina jeden z japońskich modeli i serwuje nam mały recital - pięknie zagrała solówka z Brothersów ! Znajdujemy model gitary Johna Lennona, nie chce się absolutnie stamtąd wychodzić, ale czekają kolejne atrakcje…
Po drodze okazuje się, że Romek to tak naprawdę właściciel sieci lokalów gastronomicznych w Londynie i praca w Polsce to jedynie przykrywka
W końcu docieramy do tego sławnego klubu z czarnym, charakterystycznym szyldem, niestety otwierają dopiero o 6:30 pm, mimo to szarpiemy za klamkę – drzwi puszczają. Na recepcji siedzi młody człowiek i na start oznajmia, że klub jeszcze jest zamknięty. W krótkich, żołnierskich słowach przedstawiam cel naszej peregrynacji do tego dalekiego kraju, okazuje się, że kolega też wybiera się na koncert Marka tylko do Hiszpanii skąd pochodzi - jesteśmy w domu – klub stoi przed nami otworem ! Chętnie by nas oprowadził lecz on to właściwie pracuje tu od niedawna i niewiele może mam powiedzieć, prowadzi do menadżera klubu. Po naszym krótkim przedstawieniu się w języku wyspiarzy odpowiedź pada – zgadnijcie, po polsku !! Człowiek pochodzi z Opola i od wielu już lat pracuje u Ronniego Scotta – pamięta nawet koncerty NHB – wywiązuje się bardzo sympatyczna rozmowa, w której największy udział mają Państwo Anromowie. Klub mocno zmienił wystrój od czasów, gdy Romek i Aneta uczestniczyli w koncercie Marka, zniknęła barierka, przy której stali a wystrój stał się bardziej kameralny. Ściany wyłożone szkarłatnym pluszem ozdobione tysiącem zdjęć artystów, głównie jazzowych, występujących na tej szacownej scenie, Pana Marka nie znaleźliśmy, ale na bank gdzieś tam wisi cały skład NHB. Niestety raczej nie zapowiada się na powtórkę występów Knopflera w klubie ze względów finansowych – bilety musiałyby być horrendalnie drogie, obecnie punktem stacjonowania MK w Londynie jest RAH… Po bardzo miłej rozmowie, niechętnie wychodzimy z tych cennych dla nas murów, niestety fotek nie możemy robić ze względu na prawa autorskie do zdjęć wiszących w lokalu.
No to teraz czas na kawkę, ale nie byle jaką kawkę ! Kawkę u A.ANGELLUCI ! Mirek, jak to Mirek chce zaszpanować i zamawia kawkę po włosku, niestety panie ‘nich fersztejen’ , dlaczego ? Bo na plakietkach mają imiona Beata i Monika !! Dlaczego się dziwimy ? - przecież znajdujemy się w Polsce v 2.0 !!
To jest ta kawa – kawa u A.Angelluci – smakuje jak żadna do tej pory !!
Kawa to jednak mało dla naszych puściutkich żołądków, więc następuje druga próba sforsowania włoskiej restauracji – tym razem udana – Bella Italia okazuje się strzałem w dziesiątkę. Mirek znów ponosi porażkę językową – pani kelnerka jest piękną … Litwinką
http://users.finemedia.pl/macsa/London/London3/
4. Poranek przywitał nas deszczem, lecz zupełnie nam to nie przeszkadza. Po porannym posiłku i odprawie ruszamy na podbój Londynu. Na początek bierzemy za cel herbatkę u Królowej po drodze wpadając na jednego do Beatlesów oraz Sherlocka...
Pierwsza podróż londyńskim metrem robi wrażenie – wszystko czyste, ładnie utrzymane, bez żadnych bohomazów na ścianach czy innych graffiti wydzierganych na szybach, oj jeszcze nam daleko do tej kultury… Wysiadamy tuż pod Dużym Benkiem, potem Parlament i kierujemy się w stronę Pałacu Buckingham po drodze napotykając defiladę Straży Konnej. Tuż za defiladą mały wóz sprzątający to, co defilada za sobą zostawiła...
Do celu prowadzi nas ścieżka Księżnej Diany poprzez park, w którym mimo deszczu stoi budka z lodami - obiekt zainteresowania Romka z racji rodzinnych tradycji. Pod pałacem tłum ludzi i herbatka już niestety wyszła była, dlatego tylko kilka fotek i obieramy pierwszy Markowy kierunek tego dnia - mamy zamiar pogłaskać sławne lwy na Trafalgar Square. Po drodze znów ta sama defilada i naszym oczom ukazują się „Lions”, które niewzruszenie pilnują Kolumny Nelsona. Po krótkiej naradzie wycieczka rozdziela się, jedni wracają do hostelu, inni podążają w dalszą drogę ścieżkami Knopflera...
Kolejnym celem pielgrzymki jest Soho i legendarny klub Ronnieg Scott'a w którym Mark za czasów NHB odbył wiele niezwykłych występów. Wysiadamy na Tottenham i kierując się we właściwą stronę zupełnie przypadkowo trafiamy na ulicę sklepów gitarowych( Denmark St.) - cóż to jest za gratka dla nas a szczególnie dla Bartka. Wchodzimy do każdego wypytując o Knopflera - w jednym był osobiście, w innym jego asystent kupił Shectera, wszędzie jest znany i szanowany. Wśród tak wielu świetnych wioseł Bet nie wytrzymuje, podpina jeden z japońskich modeli i serwuje nam mały recital - pięknie zagrała solówka z Brothersów ! Znajdujemy model gitary Johna Lennona, nie chce się absolutnie stamtąd wychodzić, ale czekają kolejne atrakcje…
Po drodze okazuje się, że Romek to tak naprawdę właściciel sieci lokalów gastronomicznych w Londynie i praca w Polsce to jedynie przykrywka
W końcu docieramy do tego sławnego klubu z czarnym, charakterystycznym szyldem, niestety otwierają dopiero o 6:30 pm, mimo to szarpiemy za klamkę – drzwi puszczają. Na recepcji siedzi młody człowiek i na start oznajmia, że klub jeszcze jest zamknięty. W krótkich, żołnierskich słowach przedstawiam cel naszej peregrynacji do tego dalekiego kraju, okazuje się, że kolega też wybiera się na koncert Marka tylko do Hiszpanii skąd pochodzi - jesteśmy w domu – klub stoi przed nami otworem ! Chętnie by nas oprowadził lecz on to właściwie pracuje tu od niedawna i niewiele może mam powiedzieć, prowadzi do menadżera klubu. Po naszym krótkim przedstawieniu się w języku wyspiarzy odpowiedź pada – zgadnijcie, po polsku !! Człowiek pochodzi z Opola i od wielu już lat pracuje u Ronniego Scotta – pamięta nawet koncerty NHB – wywiązuje się bardzo sympatyczna rozmowa, w której największy udział mają Państwo Anromowie. Klub mocno zmienił wystrój od czasów, gdy Romek i Aneta uczestniczyli w koncercie Marka, zniknęła barierka, przy której stali a wystrój stał się bardziej kameralny. Ściany wyłożone szkarłatnym pluszem ozdobione tysiącem zdjęć artystów, głównie jazzowych, występujących na tej szacownej scenie, Pana Marka nie znaleźliśmy, ale na bank gdzieś tam wisi cały skład NHB. Niestety raczej nie zapowiada się na powtórkę występów Knopflera w klubie ze względów finansowych – bilety musiałyby być horrendalnie drogie, obecnie punktem stacjonowania MK w Londynie jest RAH… Po bardzo miłej rozmowie, niechętnie wychodzimy z tych cennych dla nas murów, niestety fotek nie możemy robić ze względu na prawa autorskie do zdjęć wiszących w lokalu. No to teraz czas na kawkę, ale nie byle jaką kawkę ! Kawkę u A.ANGELLUCI ! Mirek, jak to Mirek chce zaszpanować i zamawia kawkę po włosku, niestety panie ‘nich fersztejen’ , dlaczego ? Bo na plakietkach mają imiona Beata i Monika !! Dlaczego się dziwimy ? - przecież znajdujemy się w Polsce v 2.0 !!
To jest ta kawa – kawa u A.Angelluci – smakuje jak żadna do tej pory !!
Kawa to jednak mało dla naszych puściutkich żołądków, więc następuje druga próba sforsowania włoskiej restauracji – tym razem udana – Bella Italia okazuje się strzałem w dziesiątkę. Mirek znów ponosi porażkę językową – pani kelnerka jest piękną … Litwinką
http://users.finemedia.pl/macsa/London/London3/
![[Obrazek: macsa.gif]](http://images.chomikuj.pl/button/macsa.gif)