02.11.2009, 15:37
Taką pocztę uwielbiam otrzymywać. W zasadzie nic nowego jeśli chodzi o wywiady choć jest to jedno zdanie dotyczące Dawida. Dzięki Marku.
Mając 17 lat ma się jeszcze marzenia
Kultur SPIEGEL : Mając 17 lat ma się jeszcze marzenia, Przypomina je Pan sobie jeszcze?
Mark Knopfler: Tu niespodzianka! Marzyłem o karierze muzyka, myślałem jednak, że to nie ziści się nigdy. Planowałem zarabiać pieniądze jako dziennikarz, zaś muzykę traktować jak piękne hobby. W redakcji któregoś z dzienników pracował starszy brat jednego z przyjaciół, i zatroszczył się o pracę dla mnie. W szkole byłem zawsze bardzo dobry z angielskiego, ale zeszyty z moimi wypracowaniami były całe pokryte malowanymi gitarami.
Marzył Pan o gitarach?
Na okrągło.Dokładnie o jednym Fender Stratocasterze, ale mój ojciec nie mógł sobie pozwolić na jego zakup. W końcu dostałem niemiecką gitarę Höfner. Była czerwona, tańsza, i kochałem ją. Mam ją do tej pory, stoi w jednym z kątów w moim domu. W międzyczasie powstał już model Fendera – Stratocastera z moim nazwiskiem. To osobliwe, gdy marzenia stają się rzeczywistością. Innym moim chłopięcym marzeniem było zagrać razem z mymi idolami: Bobem Dylanem, The Everly Brothers i Van Morrisonem. I to się spełniło.Niesamowite.
Stosunkowo późno w wieku 28 lat rozpoczął pan swoją karierę muzyczną z zespołem Dire Straits. To zaleta czy wada ?
Generalnie startuję później, i jestem być może zbyt rozmarzony. Potrzebowałem na to dużo czasu, i tak pozostało do teraz.. Dziś rano najzwyklej zapomniałem ubrać drugą skarpetkę, bo myślami byłem gdzie indziej.Zdarza mi się zapomnieć założyć buty, lub coś podobego.
Sukces Dire Straits zadziwił pana?
Nie, wiedziałem że moje piosenki są są szczególne, i znajdą swoją publikę. Na początku
to było kapitalne, że ludzie stoją w kolejce, by zobaczyć nas w klubie. Odwrotnie sukces światowy: ten był bardziej męczący, to był szok, i przyszło mi to trudno zaakceptować.Do tego trzeba się przyzwyczaić, gdy na ulicy wlepiają w ciebie wzrok, szczególnie kiedy się jest starszym.
Na początku w zespole grał jeszcze pana brat, David, ale odszedł po nagraniu pierwszych dwu płyt. Lepiej nie muzykować razem z rodzeństwem?
Czasem było to nieprzyjemne, ale kiedy chce się coś w życiu osiągnąć, pójść do przodu
Trzeba oddać się temu całkowicie.
Jest potrzebna pasja, poświęcenie i siła woli. To tyczy się krewnych, ale i innych ludzi.
Amerykański Magazyn „Rolling Stone” plasuje pana na 27 miejscu w rankingu najlepszych gitarzystów. Tak wysoko dochodzi się dzięki talentowi, czy poprzez ćwiczenie?
Takie zestawienia są bezsensowne, na świecie jest tysiące wspaniałych gitarzystów. Ważne jest, by znaleźć swój indywidualny styl;styl jest znakiem rozpoznawczym; to sposób, w jaki Twoje palce poruszają struny. I po to trzeba ćwiczyć do upadłego. Kiedy moi przyjaciele szli pograć w karty lub do pubu, siedziałem ze swoją gitarą i grałem tak długo, że aż przy tym zasypiałem, ale moje palce jeszcze się wtedy poruszały! John Illsley z którym założyłem Dire Straits zobaczył mnie pierwszy raz kiedy spałem z mają gitarą na brzuchu, na podłodze w pomieszczeniu do ćwiczeń.
-2-
Uchodzi pan za za gwiazdę rokową bez skandali, Zadne wybryki po narkotykach, żadnych afer z modelkami. Prawda to, że pan na scenie pije herbatę?
Na scenie lubię sięgnąć czasem po filiżankę herbaty, jednak poza sceną piję coś innego. Mocniejsze doświadczenia też zrobiłem, może pan mi wierzyć. Ale zamiast narkotyku wolę napić się czerwonego wina.
Czy korzystał pan z już z przeglądarki google (dosł czy pan już „googlował” przyp.moja)?
Nie. Ale czasem przed koncertem szukam w internecie tekstów moich piosenek, które niestety zapomniałem.To też jest z pewnością kwestia starości.
Mając 17 lat ma się jeszcze marzenia
Kultur SPIEGEL : Mając 17 lat ma się jeszcze marzenia, Przypomina je Pan sobie jeszcze?
Mark Knopfler: Tu niespodzianka! Marzyłem o karierze muzyka, myślałem jednak, że to nie ziści się nigdy. Planowałem zarabiać pieniądze jako dziennikarz, zaś muzykę traktować jak piękne hobby. W redakcji któregoś z dzienników pracował starszy brat jednego z przyjaciół, i zatroszczył się o pracę dla mnie. W szkole byłem zawsze bardzo dobry z angielskiego, ale zeszyty z moimi wypracowaniami były całe pokryte malowanymi gitarami.
Marzył Pan o gitarach?
Na okrągło.Dokładnie o jednym Fender Stratocasterze, ale mój ojciec nie mógł sobie pozwolić na jego zakup. W końcu dostałem niemiecką gitarę Höfner. Była czerwona, tańsza, i kochałem ją. Mam ją do tej pory, stoi w jednym z kątów w moim domu. W międzyczasie powstał już model Fendera – Stratocastera z moim nazwiskiem. To osobliwe, gdy marzenia stają się rzeczywistością. Innym moim chłopięcym marzeniem było zagrać razem z mymi idolami: Bobem Dylanem, The Everly Brothers i Van Morrisonem. I to się spełniło.Niesamowite.
Stosunkowo późno w wieku 28 lat rozpoczął pan swoją karierę muzyczną z zespołem Dire Straits. To zaleta czy wada ?
Generalnie startuję później, i jestem być może zbyt rozmarzony. Potrzebowałem na to dużo czasu, i tak pozostało do teraz.. Dziś rano najzwyklej zapomniałem ubrać drugą skarpetkę, bo myślami byłem gdzie indziej.Zdarza mi się zapomnieć założyć buty, lub coś podobego.
Sukces Dire Straits zadziwił pana?
Nie, wiedziałem że moje piosenki są są szczególne, i znajdą swoją publikę. Na początku
to było kapitalne, że ludzie stoją w kolejce, by zobaczyć nas w klubie. Odwrotnie sukces światowy: ten był bardziej męczący, to był szok, i przyszło mi to trudno zaakceptować.Do tego trzeba się przyzwyczaić, gdy na ulicy wlepiają w ciebie wzrok, szczególnie kiedy się jest starszym.
Na początku w zespole grał jeszcze pana brat, David, ale odszedł po nagraniu pierwszych dwu płyt. Lepiej nie muzykować razem z rodzeństwem?
Czasem było to nieprzyjemne, ale kiedy chce się coś w życiu osiągnąć, pójść do przodu
Trzeba oddać się temu całkowicie.
Jest potrzebna pasja, poświęcenie i siła woli. To tyczy się krewnych, ale i innych ludzi.
Amerykański Magazyn „Rolling Stone” plasuje pana na 27 miejscu w rankingu najlepszych gitarzystów. Tak wysoko dochodzi się dzięki talentowi, czy poprzez ćwiczenie?
Takie zestawienia są bezsensowne, na świecie jest tysiące wspaniałych gitarzystów. Ważne jest, by znaleźć swój indywidualny styl;styl jest znakiem rozpoznawczym; to sposób, w jaki Twoje palce poruszają struny. I po to trzeba ćwiczyć do upadłego. Kiedy moi przyjaciele szli pograć w karty lub do pubu, siedziałem ze swoją gitarą i grałem tak długo, że aż przy tym zasypiałem, ale moje palce jeszcze się wtedy poruszały! John Illsley z którym założyłem Dire Straits zobaczył mnie pierwszy raz kiedy spałem z mają gitarą na brzuchu, na podłodze w pomieszczeniu do ćwiczeń.
-2-
Uchodzi pan za za gwiazdę rokową bez skandali, Zadne wybryki po narkotykach, żadnych afer z modelkami. Prawda to, że pan na scenie pije herbatę?
Na scenie lubię sięgnąć czasem po filiżankę herbaty, jednak poza sceną piję coś innego. Mocniejsze doświadczenia też zrobiłem, może pan mi wierzyć. Ale zamiast narkotyku wolę napić się czerwonego wina.
Czy korzystał pan z już z przeglądarki google (dosł czy pan już „googlował” przyp.moja)?
Nie. Ale czasem przed koncertem szukam w internecie tekstów moich piosenek, które niestety zapomniałem.To też jest z pewnością kwestia starości.
Something's going to happen
To make your whole life better
Your whole life better one day
To make your whole life better
Your whole life better one day