24.02.2009, 21:51
A ja kiedyś,w listopadzie 2004 roku na inne forum muzyczne napisałem kilka słów o Marku. Znalazłem je teraz i wklejam:
"Witajcie. Nie trzeba było mnie namawiać do tego...
A skoro mam przyzwolenie Wink , to postanowiłem napisać parę słów-hehehe. Jak już wspominałem muzyka Marka Knopflera jest dla mnie najważniejsza w życiu bez dwóch zdań od ponad
12 lat, czyli od pierwszej chwili zetknięcia się z nią. Ale czytelnik zapyta i ma prawo-kto to jest Mark Knopfler?
Pan Mark Knopfler urodził się 12 sierpnia 1949 roku w Glasgow. Gruntownie wykształcony do roku 1978 pracował jako dziennikarz i nauczyciel języka angielskiego. W 1977 wespół z bratem Davidem, Pickiem Withersem (bębny) i Johnem Illsleyem (basista) zakłada zespół Dire Straits-od samego początku będąc jego niekwestionowanym liderem, jedynym autorem tekstów i kompozycji przez następne 16 lat. W tym czasie zespół nagrywa 6 albumów studyjnych, 2 koncertowe i wydaje jedna kompilacje. Wszystkie one rozchodzą się w nakładzie ponad 100 milionów egzemplarzy, a Mark Knopfler staje u boku największych herosów gitarowych naszych czasów, ze swoja unikatowa kciukowa technika i brzmieniem czystego Fendera Stratocastera. Trudno pisać o albumach DS. (lepiej ich posłuchać-hehehe), ponieważ są one bardzo różne. Zespól zaczyna od gitarowego grania we „4”-bedacego esencja amerykańskiego folku, bluesa i lekkiego country i wraz z kolejnymi płytami i sukcesami rozbudowuje brzmienie. Jego kulminacją jest płyta z roku 1982-„Love Oper Gold” (przez wielu fanów uznawana jako najdoskonalsze dzieło made by Mark Knopfler), z epicka prawie
15 minutowa opowieścią Telegraph Road (mój ukochany utwór) i zaraz potem płytą koncertowa „Alchemy” (10 utworów-90 minut, 3 utwory ponad 10-cio minutowe). Jak już jestem przy „Alchemy” to warto wiedzieć, iż jest to unikat. Zespół nagrał to bez żadnych dogrywek i poprawek, po prostu materiał w 100% live. W tatach 80-tych trudno o lepsza koncertowa płytę rockowa. Dwa kolejne lata 1985 i 86 sprawiają ze świat leży u stop Marka Knopflera. A wszystko to za sprawa kolejnego albumu studyjnego, nagranego w Montserrat na Karaibach: „Brothers In Arms”. O „BIA” mówi się, jako o pierwszym arcydziele doby CD, ponieważ była pierwsza płyta, której sprzedaż osiągnęła 1 mln tych nośników. W ogóle jest to jeden z największych bestsellerów w historii muzyki rockowej. Wymieńmy kilka utworów: So Far Away, Money For Nothing (z niespotykanym dotąd przesterowanym riffem gitarowym na Gibsonie Les Paul), Walk Of Life czy cudownej urody kończąca ballada tytułowa (w „Trójce” permanentny zwycięzca bądź 2 miejsce-plebiscytu na przebój wszechczasów). Zespól odbywa gigantyczna trasę koncertowa 242 koncerty od kwietnia 1985 do kwietnia 1986, a potem nastaje 6 lat ciszy... Przerwana ta cisza zostaje we wrześniu 1991, kiedy pilotowany singlem Calling Elvis ukazuje się album „On Every Street”. Tyle tylko, że nie ma nim przebojów na miarę MFN czy BIA, a jest bardziej niż kiedykolwiek wcześniej powrót do korzeni muzycznych Marka Knopflera. Zespół w poszerzonym 9 osobowym składzie odbywa kolejne światowe tournee, znów ponad 200 koncertów, czego owocem jest album koncertowy „On The Night” (maj 1993 roku). Zdecydowanie inny niż „Alchemia”, Mark zadbał tu o każdy szczegół, perfekcjonizm wykonawczy aż czasami bije w oczy... Ale nadal są niespodzianki typu saksofon w Private Investigations czy Romeo And Juliet. I tak oto zespół Dire Straits rozstaje się z fanami. Czy jeszcze nagrają kiedyś premierowy album studyjny? Ciężkie pytanie, chociaż MK nie mówił oficjalnie nigdy o rozwiązaniu DS, to jednak chyba jest to fakt...
Obok grupy Dire Straits, Mark Knopfler ma również bogaty życiorys solowy. Współpracował z największymi tuzami muzyki: Bob Dylan, Phil Lynott, Brian Ferry, Tina Turner i wielu innych. Od płyty Love Over Gold zaczął sam produkować lub współprodukować albumy swoje lub innych artystów. W 1986 roku zaraz po trasie BIA, gdy był największym z największych spotkał dwóch kumpli ze studiów Steva Philipsa i Brendana Crockera, którzy zagadnęli, że w soboty wieczorami grają sobie w pubie Grave i czy nie chciałby wpaść na szklankę wina i pograć z nimi. Mark powiedział ze ok., ale nie za bardzo w to wierzyli...
A jednak którejś soboty właściciel powiedział ze przed wejściem stoi facet z gitara pod pacha... Mark tak bardzo zachwycił się graniem, że oto narodził się zespół bluesowo-countrowo-folkowy The Notting Hillbillies. Co prawda jak dotąd została wydana tylko jedna płyta „Missing Presumed having A Good Time” (1990), z trasa po UK, ale często występują, bądź występowali razem na koncertach charytatywnych. Skoro jesteśmy w roku 1990 to warto wspomnieć o płycie „Neck And Neck” sygnowany prze duet Mark Knopfler-Chet Atkins (kultowa postać muzyki country), który zdobył kilka nagród Grammy.
Kolejna płaszczyzna, której Mark Knopfler jest bardzo aktywny, to muzyka filmowa. Po raz pierwszy skomponował soundtrack w roku 1982 do filmu Local Hero ( w Polsce wyświetlanego w TV pod tytułem „Biznesmen i Gwiazdy”???). Kolejna odsłony tej twórczości to „CAL” (bardzo charakterystyczna ścieżka dźwiękowa w klimacie muzyki irlandzkiej) i jeszcze kilka innych. Ostatnia ścieżka dźwiękowa by Mark Knopfler pochodzi z filmu „A Shot Of Glory” bodaj z roku 2002.
Od roku 1996 zaczyna się kolejny okres w twórczości Marka Knopflera. W marcu ukazuje się pierwsza „piosenkowa” solowa płyta artysty „Golden Heart”-bardzo ciepło przyjęta, a Mark wyrusza w pierwsza solowa trasę koncertowa. Od tego momentu stale w dalszych jego poczynaniach towarzyszy mu zespół muzyków amerykańskich: Richard Bennet (gitara), Glen Worf (bas), Chad Cromwell (bębny) i Jim Cox (klawisze) oraz przyjaciel jeszcze z czasów Dire Straits: Anglik-Guy Fletcher (klawisze i produkcja). Na następna płytę MK każe czekać fanom aż 4 lata, kiedy ukazuje się album „Sailing to Philadelphia”-który okazuje się sporym sukcesem na całym świecie. Wreszcie 10 czerwca 2001 „szczęśliwcy” (bilety wyprzedane na kilka miesięcy przed) w Sali Kongresowej mogą zobaczyć i ujrzeć na żywo Mistrza w akcji. Koncert jest niewiarygodny, a brzmienie kosmiczne (to opinie nie tylko fanów MK). Tym razem już 2 lata po „STP” ukazuje się kolejna płyta „The Ragpicker’s Dream”. Jest zupełnie inna niż pierwsze dwie, przeważnie wypełniają ją nastrojowe piosenki ze sporym udziałem akustycznego instrumentarium... Kiedy w marcu 2003 roku Mark pędzi na motocyklu ulicami Londynu na pierwsza próbę przed trasa koncertowa ( w czerwcu miał wystąpić w katowickim Spodku) ulega groźnemu wypadkowi. Szpital i rehabilitacja zmuszają artystę (ku rozpaczy fanów) do odwołania koncertów w Europie i za oceanem. Na szczęście rehabilitacja przynosi szybko efekty, a Mark zabiera się do pracy nad kolejnym albumem. Pilotowany singlem „Boom, Like That”
27 września tego roku ukazuje się album „Shangri-La”. Nagrany w USA właśnie studiu o takiej nazwie wśród kalifornijskiego słońca przynosi taka właśnie muzykę z raju (Shangri-La oznacza raj). Muzykę wysmakowana w brzmieniu, a jednocześnie pełną relaksu. Już wiemy, ze 6 i 7 maja roku 2005 w Spodku i na Torwarze my tez znajdziemy się na ponad 2 godziny w takim muzycznym raju...
Na zakończenie tylko tyle:
„Dire Straits, to grupa niemodna, nigdy, więc nie może wypaść z “mody”. W tym tkwi źródło jej trwałego powodzenia. Każdy nagłówek w gazecie o tym zespole wynika z siły i potęgi muzyki. Straits przekazują swoje idee bez pośredników tworzących szalone legendy. A nagroda jest prawdziwy sukces”-Jan Skaradzinski „Dire Straits-Sułtani Swingu”
A mówienie o Dire Straits, to jak mówienie po prostu o Marku Knopflerze...
I tylko jeszcze to. Mój bilet na koncert MK w roku 2001 kosztował 200 złotych. Przed samym koncertem „konik” chciał go odkupić z kwotę 800-900 złotych. Oczywiście musiał obejść się smakiem."
"Witajcie. Nie trzeba było mnie namawiać do tego...
A skoro mam przyzwolenie Wink , to postanowiłem napisać parę słów-hehehe. Jak już wspominałem muzyka Marka Knopflera jest dla mnie najważniejsza w życiu bez dwóch zdań od ponad
12 lat, czyli od pierwszej chwili zetknięcia się z nią. Ale czytelnik zapyta i ma prawo-kto to jest Mark Knopfler?
Pan Mark Knopfler urodził się 12 sierpnia 1949 roku w Glasgow. Gruntownie wykształcony do roku 1978 pracował jako dziennikarz i nauczyciel języka angielskiego. W 1977 wespół z bratem Davidem, Pickiem Withersem (bębny) i Johnem Illsleyem (basista) zakłada zespół Dire Straits-od samego początku będąc jego niekwestionowanym liderem, jedynym autorem tekstów i kompozycji przez następne 16 lat. W tym czasie zespół nagrywa 6 albumów studyjnych, 2 koncertowe i wydaje jedna kompilacje. Wszystkie one rozchodzą się w nakładzie ponad 100 milionów egzemplarzy, a Mark Knopfler staje u boku największych herosów gitarowych naszych czasów, ze swoja unikatowa kciukowa technika i brzmieniem czystego Fendera Stratocastera. Trudno pisać o albumach DS. (lepiej ich posłuchać-hehehe), ponieważ są one bardzo różne. Zespól zaczyna od gitarowego grania we „4”-bedacego esencja amerykańskiego folku, bluesa i lekkiego country i wraz z kolejnymi płytami i sukcesami rozbudowuje brzmienie. Jego kulminacją jest płyta z roku 1982-„Love Oper Gold” (przez wielu fanów uznawana jako najdoskonalsze dzieło made by Mark Knopfler), z epicka prawie
15 minutowa opowieścią Telegraph Road (mój ukochany utwór) i zaraz potem płytą koncertowa „Alchemy” (10 utworów-90 minut, 3 utwory ponad 10-cio minutowe). Jak już jestem przy „Alchemy” to warto wiedzieć, iż jest to unikat. Zespół nagrał to bez żadnych dogrywek i poprawek, po prostu materiał w 100% live. W tatach 80-tych trudno o lepsza koncertowa płytę rockowa. Dwa kolejne lata 1985 i 86 sprawiają ze świat leży u stop Marka Knopflera. A wszystko to za sprawa kolejnego albumu studyjnego, nagranego w Montserrat na Karaibach: „Brothers In Arms”. O „BIA” mówi się, jako o pierwszym arcydziele doby CD, ponieważ była pierwsza płyta, której sprzedaż osiągnęła 1 mln tych nośników. W ogóle jest to jeden z największych bestsellerów w historii muzyki rockowej. Wymieńmy kilka utworów: So Far Away, Money For Nothing (z niespotykanym dotąd przesterowanym riffem gitarowym na Gibsonie Les Paul), Walk Of Life czy cudownej urody kończąca ballada tytułowa (w „Trójce” permanentny zwycięzca bądź 2 miejsce-plebiscytu na przebój wszechczasów). Zespól odbywa gigantyczna trasę koncertowa 242 koncerty od kwietnia 1985 do kwietnia 1986, a potem nastaje 6 lat ciszy... Przerwana ta cisza zostaje we wrześniu 1991, kiedy pilotowany singlem Calling Elvis ukazuje się album „On Every Street”. Tyle tylko, że nie ma nim przebojów na miarę MFN czy BIA, a jest bardziej niż kiedykolwiek wcześniej powrót do korzeni muzycznych Marka Knopflera. Zespół w poszerzonym 9 osobowym składzie odbywa kolejne światowe tournee, znów ponad 200 koncertów, czego owocem jest album koncertowy „On The Night” (maj 1993 roku). Zdecydowanie inny niż „Alchemia”, Mark zadbał tu o każdy szczegół, perfekcjonizm wykonawczy aż czasami bije w oczy... Ale nadal są niespodzianki typu saksofon w Private Investigations czy Romeo And Juliet. I tak oto zespół Dire Straits rozstaje się z fanami. Czy jeszcze nagrają kiedyś premierowy album studyjny? Ciężkie pytanie, chociaż MK nie mówił oficjalnie nigdy o rozwiązaniu DS, to jednak chyba jest to fakt...
Obok grupy Dire Straits, Mark Knopfler ma również bogaty życiorys solowy. Współpracował z największymi tuzami muzyki: Bob Dylan, Phil Lynott, Brian Ferry, Tina Turner i wielu innych. Od płyty Love Over Gold zaczął sam produkować lub współprodukować albumy swoje lub innych artystów. W 1986 roku zaraz po trasie BIA, gdy był największym z największych spotkał dwóch kumpli ze studiów Steva Philipsa i Brendana Crockera, którzy zagadnęli, że w soboty wieczorami grają sobie w pubie Grave i czy nie chciałby wpaść na szklankę wina i pograć z nimi. Mark powiedział ze ok., ale nie za bardzo w to wierzyli...
A jednak którejś soboty właściciel powiedział ze przed wejściem stoi facet z gitara pod pacha... Mark tak bardzo zachwycił się graniem, że oto narodził się zespół bluesowo-countrowo-folkowy The Notting Hillbillies. Co prawda jak dotąd została wydana tylko jedna płyta „Missing Presumed having A Good Time” (1990), z trasa po UK, ale często występują, bądź występowali razem na koncertach charytatywnych. Skoro jesteśmy w roku 1990 to warto wspomnieć o płycie „Neck And Neck” sygnowany prze duet Mark Knopfler-Chet Atkins (kultowa postać muzyki country), który zdobył kilka nagród Grammy.
Kolejna płaszczyzna, której Mark Knopfler jest bardzo aktywny, to muzyka filmowa. Po raz pierwszy skomponował soundtrack w roku 1982 do filmu Local Hero ( w Polsce wyświetlanego w TV pod tytułem „Biznesmen i Gwiazdy”???). Kolejna odsłony tej twórczości to „CAL” (bardzo charakterystyczna ścieżka dźwiękowa w klimacie muzyki irlandzkiej) i jeszcze kilka innych. Ostatnia ścieżka dźwiękowa by Mark Knopfler pochodzi z filmu „A Shot Of Glory” bodaj z roku 2002.
Od roku 1996 zaczyna się kolejny okres w twórczości Marka Knopflera. W marcu ukazuje się pierwsza „piosenkowa” solowa płyta artysty „Golden Heart”-bardzo ciepło przyjęta, a Mark wyrusza w pierwsza solowa trasę koncertowa. Od tego momentu stale w dalszych jego poczynaniach towarzyszy mu zespół muzyków amerykańskich: Richard Bennet (gitara), Glen Worf (bas), Chad Cromwell (bębny) i Jim Cox (klawisze) oraz przyjaciel jeszcze z czasów Dire Straits: Anglik-Guy Fletcher (klawisze i produkcja). Na następna płytę MK każe czekać fanom aż 4 lata, kiedy ukazuje się album „Sailing to Philadelphia”-który okazuje się sporym sukcesem na całym świecie. Wreszcie 10 czerwca 2001 „szczęśliwcy” (bilety wyprzedane na kilka miesięcy przed) w Sali Kongresowej mogą zobaczyć i ujrzeć na żywo Mistrza w akcji. Koncert jest niewiarygodny, a brzmienie kosmiczne (to opinie nie tylko fanów MK). Tym razem już 2 lata po „STP” ukazuje się kolejna płyta „The Ragpicker’s Dream”. Jest zupełnie inna niż pierwsze dwie, przeważnie wypełniają ją nastrojowe piosenki ze sporym udziałem akustycznego instrumentarium... Kiedy w marcu 2003 roku Mark pędzi na motocyklu ulicami Londynu na pierwsza próbę przed trasa koncertowa ( w czerwcu miał wystąpić w katowickim Spodku) ulega groźnemu wypadkowi. Szpital i rehabilitacja zmuszają artystę (ku rozpaczy fanów) do odwołania koncertów w Europie i za oceanem. Na szczęście rehabilitacja przynosi szybko efekty, a Mark zabiera się do pracy nad kolejnym albumem. Pilotowany singlem „Boom, Like That”
27 września tego roku ukazuje się album „Shangri-La”. Nagrany w USA właśnie studiu o takiej nazwie wśród kalifornijskiego słońca przynosi taka właśnie muzykę z raju (Shangri-La oznacza raj). Muzykę wysmakowana w brzmieniu, a jednocześnie pełną relaksu. Już wiemy, ze 6 i 7 maja roku 2005 w Spodku i na Torwarze my tez znajdziemy się na ponad 2 godziny w takim muzycznym raju...
Na zakończenie tylko tyle:
„Dire Straits, to grupa niemodna, nigdy, więc nie może wypaść z “mody”. W tym tkwi źródło jej trwałego powodzenia. Każdy nagłówek w gazecie o tym zespole wynika z siły i potęgi muzyki. Straits przekazują swoje idee bez pośredników tworzących szalone legendy. A nagroda jest prawdziwy sukces”-Jan Skaradzinski „Dire Straits-Sułtani Swingu”
A mówienie o Dire Straits, to jak mówienie po prostu o Marku Knopflerze...
I tylko jeszcze to. Mój bilet na koncert MK w roku 2001 kosztował 200 złotych. Przed samym koncertem „konik” chciał go odkupić z kwotę 800-900 złotych. Oczywiście musiał obejść się smakiem."
A long time ago came a man on a track...