Kill To Get Crimson

[dziadek]

Zaproponowałbym takie tłumaczenie tego tekstu:

Zapowiadana „Kill To Get Crimson” Marka Knopflera jest najnowszš pozycjš w pokaŸnym dorobku artysty, którego twórczoœć obejmuje już trzy dziesięciolecia.
Prawie jak w żywo toczšcym się opowiadaniu, na jego najnowszej płycie spotyka się malarzy, grajków œpiewajšcych ballady przed położonym kapeluszem, lub też tańczšcych w szkolnym mundurku w rytm walca. Oraz naturalnie, nie może zabraknšć przegrywajšcych -bohatersko.
Wszystkie te postacie, zostajš obudzone do życia przez Knopflera w jego niekończšcej się podróży poprzez różnorodne style: od Folku do Rock’n’Rolla od dŸwięków wzorowanych na jego własnych idolach gitarowych aż po wpływy brytyjskiej muzyki akustycznej: choć wydaje się że ten ostatni nurt odgrywa u niego coraz większš rolę.
Ogólnie, album ten stanowi jednorazowš syntezę: brzmienie - jednego z najtrudniej do pomylenia, największych brytyjskich gitarzystów współgra z dŸwiękiem akordeonów, fletów i skrzypiec, łšczšc w wyborny sposób tony pochodzšce z instrumentów drwenianych, i tych, wzmocnionych elektronicznie.
„Kill To Get Crimson” został nagrany przez zespół wypróbowanych muzyków, m.inn. długoletniego współpracownika Guya Fletchera, i Chucka Ainlay. Jest to pišty album solowy, jeżeli liczyć tylko te, które nie zostały napisane jako muzyka do filmu. Poprzednio Knopfler wydał Shangri- La (2004) jak i wraz z Emmylou Harris fantastyczny album „All The Roadrunning”. Ten ostatni stał się międzynarodowym sukcesem, i przyniósł mu (jak i oczywiœcie Emmylou) pierwsze zwycięstwo w amerykańskim Top 20 (przy czym na liœcie pojawiło się jego własne nazwisko (bez nawišzania do DS).
Latem wystšpili też w paru koncertach.
Tytuł nowego albumu pochodzi z tekstu piosenki „Let It All Go. “Punktem wyjœciowym były słowa pewnego artysty:” za nieco karmazynu do szpachlówki mógłbym kogoœ zabić“ -dodaje Mark. „Chciałem w ten sposób naœwietlić, co to właœciwie znaczy, jeżeli ktoœ traktuje malarstwo jako swój jedyny i absolutny sens życia. Tak, co to naprawdę znaczy. Przy tym było dla mnie bardzo ważne, aby ten wštek zobaczyć w innym czasie: ta płyta opowiada w końcu o kimœ, kto wtedy był tak sławny, jak Damien Hirst dziœ, lecz w zasadzie piszšc to myœlałem o póŸnych latach trzydziestych: chodzi więc o twórczoœć i sławę w okresie wojny.
Knopfler rysuje swoje obrazy i epizody niczym wyrtawny autor powieœci: jednak cofa się przed objaœnianiem sensu swoich tekstów. Jak wiele innych aurtorów również MK traktuje lirykę swoich utworów jak coœ niemal mistycznego, czego nigdy nie da się zadawalajšco wyjaœnić, czy tym bardziej przeanalizować . ”Sš piosenki, w których zbliżam się do prawdziwych wydarzeń, do ludzi i ich historii, sš też inne momenty, kiedy czytam coœ, coœ innego widzę lub słyszę, i to włšczam w konkretny tekst. Czasami sš to drobiazgi, ułamki zaledwie“
„ Generalnie nie wypowiadam się chętnie o „konkretnym przesłaniu“ jakiejœ piosenki, ponieważ najczęœciej jest tak, że piosenkš próbuje się dotknšć czegoœ, o czym dokładnie nie da się opowiedzieć, nie da się też wyrazić, czym ona właœciwie jest. Lub też jesteœ œwiadom, faktu, że z takim wyjaœnieniem zestawiasz ze sobš rzeczy całkowicie mylnie, bo chcesz mieć konktretnš odpowiedŸ na twoje pytanie. Jednak co pewien czas wyłaniajš się wštki tekstu, którym się przyglšdam, i z nich mogę odczytać, co właœciwie zrobiłem.Czasami nabiera to dopiero wtedy sensu, gdy gotowy jest cały album.
Okładka „Kill To Get Crimson” nawišzuje do życia Knopflera: „na okładkę wybrałem obraz, powstały w 1958 roku : przedstawia on indyjskš dziewczynę, która chce kupić czerwony skuter” – opowiada Mark. „Na tym obrazie era skuterów jeszcze nie nadeszła, a szyld oznaczajšcy osobę, niedługo prowadzšcš ten pojazd- nie zmienił się aż do dziœ. Sam posiadam taki czerwony skuter, i on również teraz wyglšda mniej więcej tak samo. Właœnie dla muzyka , był to szalenie interesujšcy czas: byłem wtedy jeszcze dzieckiem. Wiele
elmentów, które zainspirowały mnie przy powstawaniu tego albumu, pochodzš właœnie z tego okresu.
„ Próbowałem przeplatać ze sobš najróżniejsze wštki muzyczne, a mojš najważniejszš intencjš było, by wejœcia folkowe połšczyć spójnie z brzmieniem E-gitary, czyli coœ dokładnie dla mnie - i lepiej nie potrafię, i nie chcę tego opisać”.
Tym razem Knopfler mógł sobie pozwolić na luksus, aby cały album nagrać w swoim własnym, i do tego celu wybudowanym studiu nagrań Britisch Grove Studios, którego w międzyczasie stał się współwłaœcicielem.
„Wczeœniej, swoje nagrania najczęsciej robiłem w sypialni, w małym domu, i musiałem stale odczekiwać, kiedy ustanie odgłos pracy robotników, lub, czy akurat nie będzie przelatywał nad domem samolot”. – przypomina Knopfler. Pracować w takim miejscu było deprymujšce, więc kiedyœ zdecydowałem się by swoje pienišdze zainwestować w prawdziwe studio.
„Dlatego też przy budowie studia, korzystaliœmy z rozwšzań ze starej sypialni: w końcu tam nie miałem nigdy problemów z dzwiękiem. Odwrotnie: niektóre były nawet naprawdę dobre!
I tak jest teraz w studio, w którym pracuję – jest po prostu wyœmienite. Tak perfekcyjne, że czasami nie mam ochoty iœć do domu.”- wyjaœnie dalej. ” I jeszcze jedna rzecz, którš na nowej płycie szczególnie cenię: przy nagraniach próbowałem stale wykorzystywać najlepsze rozwišzania ze dawnych technik, i łšczyć je z tym, co stało się możliwe w ostatnich latach. Myœlšc o tym, trzeba jednoczeœnie uważać, by nie zachować się jak dziecko w sklepie ze słodyczami.W końcu cały pomysł studia powstał dlatego, ponieważ dla mnie znaczy ono więcej niż posiadanie jakiegoœ jachtu.”
Podczas, gdy Knopfler chętnie przypomina, że od czasu do czasu powraca do piosenek jego wczesnych muzycznych idoli, na przykład Hanka Marvina i Duane Eddy, dodaje równoczeœnie, że na jego nowym LP tak samo dużo miejsca zajmować będzie muzyka pochodzšca z tradycyjnych instrumentów. Goœcinnie zagrajš mi.inn. na akordeonie Ian Lowthian, z którym Knopfler współpracował przy płycie „A Shot At Glory (2002) i grajšcy na skrzypcach John Mc Cusker, który znany był dotyczczas głównie ze współpracy z Kate Rusby.
„Oczywiœcie w knajpach grajšcych folk robiłem moje pierwsze muzyczne kroki: Folk był idealnym stylem, nie wymagajšcym kupna wzmacniacza” – uœmiecha się spoglšgajšc w przeszłoœć Mark. ”I mój pocišg do tej muzyki całkiem nie zanikł. Kiedy miałem 11, może 12 lat moja siostra przyniosła do domu pierwszy album Dylana - i od tego czasu jest mi bliska muzyka folk. Oczywiœcie,wykonałem parę objazdów: czasami więcej znaczy dla mnie folk angielski, lub też – szkocki lub irlandzki, z którym kiedyœ, jako dorastajšcego chłopaka można było mnie prawie przepędzić. Wtedy Rock’n’Roll był po prostu ważniejszy, chociaż i dziœ znaczy dla mnie dużo- by wymienić Jary Lewisa.”
Mimo, że ogromnie pochłania go majsterkowanie w studio, w tym samym stopniu jednak jest Knopfler fanatykiem tras koncertowych, sięgajšcym szybko po notatnik do zapisywania.
Zachwycony opowiada: „Uwielbiam ogromnie być po prostu w domu, i pisać piosenki. Do tego nie musi się wszystko super udawać! I tak to uwielbiam. Przy tym zupełnie nie odczuwam stresu, ponieważ mówię do siebie: „hmm, a więc dobrze, kiedyœ mi się to uda, nawet jakbym miał potrzebować na to parę lat. Również praca w studio daje mi ogromnš satysfakcję. I oczywiœćcie, jeszcze koncerty , tournee i wyjazdy, gdzie czuję się już prawie jak na urlopie. Czuję się z tym tak dobrze, że nawet cały wysiłek z tym zwišzany, nie jest mnie w stanie od tego odwieŸć.
I tak Mark nie może się już doczekać, by w końcu zaprezentować Kill To Get Crimson na scenie, tak jak i inni jego muzycy obecni przy powstaniu tego projektu. Jeżeli wszystko będzie się układało tak dalej, z pewnoœciš zagra i piosenki z innego okresu swojej kariery, z pewnoœciš kilka z czasów DS.
„ Ludzie chcš stale słyszeć dawne utwory. Jest to konieczne, kiedy stoi się na scenie i daje koncert. Przy czym sens polega na tym, by oprócz nowych, zagrać i znane kawałki, tak, aby grajšcy wspólnie z publicznoœciš – przeżyli wspaniały wieczór. Pisanie nowych piosenek sprawiało mi dużš radoœć, tyle samo również – nagrywanie ich. Stšd jestem już teraz pewien, że występ na żywo będzie udany.”

„Piosenka, której nie będę miał ochoty zagrać, nie znajdzie się też na mojej set- liœcie.
Jeżeli stoję na scenie, i gram na przykład Romeo i Juliet, czy Brothers In Arms, to dlatego, że po prostu mam ochotę to zagrać.. Przy tym jest dla mnie ważne, by te piosenki pozostały w pamięci – gdyż w życiu wielu ludzi stały się one kamieniami milowymi.”