Fani Recenzujš Płyty Ds I Mk

[Robson]

Może zacznę od tego że dosyć dużš uwagę przywišzuję do okładek płyt. I zazwyczaj sprawdza się że sš one w jakimœ sensie odzwierciedleniem treœci, przesłania i nawišzania do myœli i słów na płycie. A więc poczštek lata 1978 roku. Na Wyspach króluje muzyka punkowa a w Londynie dosyć niewinnie startuje nikomu nieznany zespół bardzo wyraŸnie nawišzujacy do korzeni i stylistycznie jakże odmienny od tego co wówczas oferował muzyczny œwiat przynajmniej ten na Wyspach. Ale od czego to ja zaczšłem? Okładki płyt. Widzimy obraz kobiety nieco rozmazany, rozmyty, ulotny. WyobraŸnia podpowiada kobietę samotnš w opuszczonym pokoju. Ale to przecież Bohater jest samotny. Sam jeden poœród długiego, goršcego dnia. Zagubiony i samotny na każdej drodze. Kiedyœ miałem kobietę którš mogłem nazwać mojš. Kiedyœ miałem kobiete a teraz moja kobieta odeszła. Wiesz samotne życie jest przekleństwem... (Water Of Love) Wszystko czego chciałaœ to trochę rozrywki a teraz mówisz o innym meżczyŸnie... (Setting Me Up) Chcialbym się wreszcie uwolnić, nie chcę już tego więcej- wiesz że mam tego dosyć...(Six Blade Knife) Teraz mam dosyć życia ale nadal będę próbować (Southbound Again) Właœnie! Chyba najważniejsze słowa na tej płycie: But I'm Going To Keep On Trying. Jest nadzieja. A wszystko zaczyna się wspomnieniem z nad rzeki Tyne...
Przy okazji Southbound Again warto wsłuchać sie uważniej w tekst. Mark nie trzyma się tekstu zamieszczonego w ksišżeczce płyty. Mało tego opuszcza słowa: Soutbound Again got to money I've got no place to go. That woman's with her lover boy. Never want to see her face no more...
Zastanawiajace prawda? Zostawia tylko nam te słowa zapisane na czystej kartce? W wersji demo owszem te słowa padajš.
I wszystko jasne. Piersza płyta Dire Straits jest podzielona na dwie częœci. Pięć pierwszych opowieœci to dosyć gorzkie relacje miłosne zwiazane z kobietš. Dotyczš kobiety i wokół niej snujš się miłosne historie. Opowiedziane po mistrzowsku i bardzo obrazowo. Znów pobudzajace wyobraŸnie i zmysły.
Druga strona to mapa Londynu gdzie rozgrywa się akcja Sułtanów Swingu, In The Gallery, Wild West End, Lions. Mark Knopfler jawi nam się jako baczny i bardzo dokładny obserwator rzeczywistoœci. Ważne sš dla Niego szczegóły, detale wokół których powstajš kolejne utwory. Wszystkie cztery wymienione sš tego doskonałym dowodem. Od porywajacych Sultanów gdzie wszystko się zaczęło gdzieœ w południowym Londynie a na Lwach skończywszy...
Najpierw była kaseta wydana bodajże przez "Takt" o dziwo doskonale nagrana i letnie podróże z Markiem Knopflerem ze słuchawkami na uszach. I dwa utwory uzależniajace i bez ktorych wspomniana podróż nie była udanš. Water Of Love, Wild West End. Miałem swoje ulubione miejsca gdzie na chwilę się zatrzymywałem aby uważniej wsłuchać się w szept Mark Knopflera. Dziœ do nich wracam ilekroć nastawiam tę płytę... Dopiero potem przyszedł okres fascynacji Sułtanami- klasycznej pozycji tej płyty. Z nienacka pojawił się gorzki Six Blade Knife, Down To The Waterline i cała reszta.
I ta gitara. Przepełniona jakšœ niesamowitš siłš witalnoœci i ekspresji. Jest na pierwszym planie i też dopowiada historię którš Mark chce nam przekazać. Czaruje i zachwyca od pierwszej do ostatniej nuty. Mogę powiedzieć że bardzo żałuje że wtedy w roku 1978 nie miałem żadnych szans aby te płytę usłyszeć kiedy ujawniała się œwiatu. Ale wydaje mi się, że to musiał być szok! Zwłaszcza wtedy w Anglii. Coœ co ujmuje do dziœ to ta niezwykle szlachetna prostota która nie rdzewieje. Gitarowa płyta, gitarowego zespołu. Ale jakie podejœcie do gitary, jaka artykulacja i poetyka tekstów. Nowa jakoœć w muzyce rockowej? Myœle że tak. A takie plyty nie przepadajš. Czas nie ma tu żadnego znaczenia.