Kill To Get Crimson

[AdamM]

Witam, więc i ja po 3dniowym słuchaniu płytki dorzucę parę słówek o siębie jako w sumie nowej osoby w tym gronie. Całkowicie zgadzam się się z opiniami Andrzeja i Raingod'a. - jeœli chodzi o całokształt płyty i oczywiœcie wspomnienia z pazurem "What it is".
Jeœli chodzi o ulubione kawałki to już ustaliłem:
1. let it all go - chodzi mi dokładnie o skrzypce (bo to chyba one albo (lub "i" w pewnych momentach) kontrabas niech ktoœ mnie poprawi w każdym bšdz razie mistrzowskie połšczenie instrumenty smyczkowego i całej reszty), w końcu mam ich dużo - brzmi to cudownie.
2. punish the mony - ta egzotyczna perkusja, troszkę jak by oddala się od tej płytki troszkę mi z shangri'la kojarzy, cieplutkie brzmienie i te chórki (coœ nowego - w ostatnim okresie ew. proszę mnie poprawić) i w sumie najbardziej dynamiczna kompozycja, i ten instrumental ok. 2min super - tekst też ciekawy...
3. Madame geneva's - taka Knopflerowska opowiesc ale tym razem w lzejszym wydaniu aczkolwiek instrumentalne polaczenie gitary i klawiszy - naprawede wpada w ucho
5. we can get wild - sam nie wiem ale ok, instrumentalnie super.

Generalnie jest tak, ciężko oceniać poszczególne kawałki ponieważ jak by nie patrzył całoœć stanowi spójnš kompozycję, lecz jak widze styl tej kompozycji nie wszystkim nam odpowiada. Ja np. uważam że secondary waltz, fish and the bird, in the sky, dla mnie dobre jako tło, ciężko sie w to zagłębiać.
WeŸmy na przykład taki fish and the bird - co jakiœ czas mocniejsze wejœcie perkusji, albo smyczków, ale to aaaahhhhaaaaaaa (MK - wokal) po prostu jak dla mnie rozbija ten kawałek.
Secondary waltz - siostra: od kiedy słuchasz szantow ;-)
tak sobie właœnie pomyœlałem, może na koncertach jakiœ ciekawe aranżacje usłyszymy, bo jak by nie patrzeć większoœć utworow na tej płycie jest muzycznymi majstersztykami, jeœli chodzi o instrumentalizm to można sie upajać - i myœlę ze właœnie dlatego MK jest nr.1. I myœlę ze jeszcze spore pole do popisu przed min.

[Robson]

Szybko muszę stanšć w obronie The Fish And The Bird bo to "aaaahhhhaaaaaaa" właœnie mnie najbardziej porusza w tej opowieœci.

[StonyRoadRider]

Originally posted by Andrzej+Sep 22 2007, 11:19 PM--></div><table border='0' align='center' width='95%' cellpadding='3' cellspacing='1'><tr><td>QUOTE (Andrzej @ Sep 22 2007, 11:19 PM)</td></tr><tr><td id='QUOTE'>
- cišgle zastanawiam sie czy Mark rzeczywiœcie przekazał nam muzykę w stylu lat 50-60 tych, o którym to stylu tak dużo sie mówi.
- cišgle zastanawiam sie czy harmonia i układ funkcji melodycznych nie jest zbyt prosty jak na muzyka tej klasy - ale ponoć najprostsze jest najpiekniejsze....no i pomysł [/b]

Pytanie tylko, czy o to chodziło, żeby przekazać muzykę z lat 50. i 60. czy o to, żeby nawišzać do tamtego okresu. WeŸmy dla przykładu „We can get wild” – utwór o młodych ludziach, którzy opuszczajš dom, by poczuć się doroœli i niezależni. Ten tekst to jakby wycinek z pamiętnika – ale nie spisywanego na bieżšco, tylko po wielu latach. Nie wiemy, co potem się stało z autorem pamiętnika, natomiast jego dalsze dzieje majš wpływ na to, jak opisuje poczštek swojego dojrzałego życia. Nastolatek ani nawet dwudziestolatek wyruszajšcy w nieznane nie powie: „Don't know if I'll be a star / I'm going to play guitar”, bo on po prostu jest przekonany, że gwiazdš zostanie! No i ta muzyka, tworzšca cudny, refleksyjny klimat... Gdyby ten utwór miał być bardzo dosłownym przekazaniem atmosfery lat 50. i 60. – muzyka musiałaby być prosta i entuznastyczna; coœ w rodzaju „She loves you, yeah, yeah, yeah!” Beatlesów.

Zarzut nadmiernej prostoty moim zdaniem obcišża singlowy numer – „True love will never fade”.

Originally posted by Raingod@Sep 23 2007, 11:09 PM
Bo gdyby nie wymyslil Sultans, Brothers czy Telegraph, ten album kupiliby bywalcy malych, angielskich klubow, w ktorych TEN artysta dawalby koncert dla 100 skupionych osob. Na dodatek dystrybuowana przez szatniarza a nie wielki koncern plytowy....

Hm... W sumie, gdy bym mieszkał w Anglii i był jednš z tych 100 osób, chyba nie miałbym nic przeciwko

<!--QuoteBegin-Robson@Sep 24 2007, 02:33 PM
Szybko muszę stanšć w obronie The Fish And The Bird bo to "aaaahhhhaaaaaaa" właœnie mnie najbardziej porusza w tej opowieœci.[/quote]

Hm... A może to Emmylou Harris powinna zaœpiewać "aaaahhhhaaaaaaa"?

[Robson]

Myœlę że sam pomysł mógł Markowi chodzić po głowie kiedy pracował z EH i postanowił do niego powrócić na własnš płytę. Ciekawe, że wspominasz akurat o Emmylou H. Stony przy The Fish And The Bird Chyba mamy podobne skojarzenia Niesamowity fragment. Trzy zwrotki i w zasadzie pozbawione refrenu tylko to Marka 'zawołanie' Myœlę sobie jeœli coœ takiego bardzo przykuwa mojš uwagę to tylko pokazuje klase artysty. Pewnie nie wszystkim to odpowiada ale mnie bardzo

Myœlę że tym albumem Mark udowadnia że jest bardzo konsekwentny. Tzn. na tej płycie pokazuje że jest konsekwentny. Od poczštku do końca. Miałem taki moment kiedy po raz pierwszy słuchałem In the Sky i w częœci instrumentalnej byłem pewien że Mark pocišgnie za struny bardziej co w dialogu z saksofonem mogłoby pokazać ciekawy dialog. Ale Mark nie miał zamiaru i delikatnie kończy In The Sky. Jest wielkim gitarzystš ale nie pokazuje tego za bardzo na nowej płycie. Uparcie twierdzi że gitara służy mu jedynie do komponowania zapominajšc o swojej gitarowej przeszłoœci Nie ma się co oszukiwać gitara Marka odsłania przed nami swoje oblicze w The Scaffolder's Wife i w Behind With The Rent. Tylko? Nie liczę We Can Get Wild i The Fizzy And The Still wspaniałych zresztš gdzie Mark gra pod Hanka Marvina co oczywiœcie w ogóle mnie nie dziwi Jest obecna ale w sposób bardziej subtelny i delikatny dopowiada Markowe opowieœci. Kapitalnie gitara pojawia się w Madame Geneva'a które jest kolejnš folkowš perłš na tej płycie i jak dla mnie najbardziej właœnie w tym nagraniu spełniły się zapowiedzi Marka: Próbowałem przeplatać ze sobš najróżniejsze wštki muzyczne, a mojš najważniejszš intencjš było, by wejœcia folkowe połšczyć spójnie z brzmieniem E-gitary, czyli coœ dokładnie dla mnie - i lepiej nie potrafię, i nie chcę tego opisać.

[BET]

Kupilem wersje "europejska". Co tam. Jestem ciekawy tylko ktora drukarnia na swiecie bierze ponad 30zl za wydrukowanie ksiazeczki, bo tyle wynosi roznica cenowa miedzy krazkiem z i bez. Mark pewnie z tego nic nie ma. :/

[MARTINEZ]

>>> Jestem jednym z tych, ktorzy czekali nie na lepszy glos Knopflera, bo jak wiadomo zaden z niego Pavarotti, >>>

doskonale udlawilem sie ciastkiem heh
wlasnie o to mi chodzi...

oczywiscie mi sie plyta podoba ale do mnie tez przychodza zebym juz wylaczyl

mozliwe ze duzo osob poznalo Marka dopiero teraz
ale zauwazcie ze duzo osob go tez opuszcza, mowi ze nie kupi kolejnej chaly
i t d...
wg mnie bez Dire Straits byly w ogole nie znany
( kooba gdzie te solowki ? to sa te same dzwieki ktore powtarza na kazdej plycie
identyczne zagrywki, tylko z plyty na plyte jest ich coraz mniej, moge sie pokusic o jakies zestawienie boje sie ze niedlugo tylko guy fletcher bedzie gral
na plytach - a zreszta ta jego zapowiadana gra na hammondach ...no przepraszam ale to sa tylko dwa, trzy akordy ciagnace sie przez caly kawalek...tak to na hammondach moge i ja zagrac )
wieksza kariere zrobilby David przynajmniej komercyjna

starczego wieku tez nie mozna tlumaczyc
popatrzcie na energie dziadkow ktorzy graja od 67 roku ( the spice )
http://www.youtube.com/watch?v=eGKlaW_IFZs...related&search=
http://www.youtube.com/watch?v=Hnv90Dmmr_Q

[StonyRoadRider]

Originally posted by BET@Sep 24 2007, 04:44 PM
Kupilem wersje "europejska". Co tam. Jestem ciekawy tylko ktora drukarnia na swiecie bierze ponad 30zl za wydrukowanie ksiazeczki, bo tyle wynosi roznica cenowa miedzy krazkiem z i bez. Mark pewnie z tego nic nie ma. :/

Jak twierdzi Universal na swojej stronie www, oszczędzajš nie tylko na ksišżeczce.

"Zagraniczne płyty - polska cena" to eksperyment z jakim Universal Music ruszył we wrzeœniu zeszłego roku, sprzedajšc zagraniczne płyty w dodatkowym wariancie cenowym. Głownie dzięki renegocjacji tantiem z artystami i wydawcami – możliwe stało się sprzedawanie płyt w sugerowanej cenie 29.99!
Po jesiennym eksperymencie Universal Music idzie za ciosem. Od teraz wszystkie premiery zagraniczne wchodzš na półki po około 30 zł.
(http://www.universalmusic.pl)

Czyli bardziej tu chodzi o strategię marketingowš niż o to, ile rzeczywiœcie wychodzi taniej bez ksišżeczki. Jeœli różnica byłaby niewielka, nikt by się tš nowš wersjš nie zainteresował - ani ci, którzy i tak kupujš droższe płyty, ani ci, którzy kupiliby, ale ich nie stać. A koncerny strajajš się jak mogš, by długo jeszcze podtrzymywać rynek płytowy. Gdyby muzyka była sprzedawana tylko przez internet, koncerny stałyby się nikomu niepotrzebnym poœrednikiem.

[lukas1119]

Z poprzedniš wypowiedziš (Martieza) mogę się w dużym stopniu zgodzić... Czy jest na forum ktoœ, kto poznał Knopflera jako Marka Knopflera i dopiero póŸniej dowiedział się o Dire Straits????? Większoœć z nas zaczynała od DS, słuchajšc Sułtanów, Telegrafów, Towarzyszy Broni itp itd, majšc ciary na plechach przy tych solówkach. Podziwiało się geniusz tych kompozycji, dynamikę, błyskotliwoœć. PoŸniej, już w czasach solowych Mark również potrafił zaskoczyć i zagrać "jak trzeba". A teraz wszyscy tutaj, wychowani na DS zachwycajš się tymi nowymi piosenkami, piszecie, że sš genialne, że to najlepsza płyta MK. Czy wy wszyscy się starzejecie jak Mark?????????? Oprócz kilku w moim odczuciu ciekawych piosenek, o których już pisałem tak naprawdę wieje tutaj nudš. Zachwalacie prostotę - to może od razu najlepiej gdyby Mark zagrał coœ popowego, co sprzedałoby się na Vivie itp? Zarobiłby przynajmniej więcej... Piszecie, że jest to równa i spójna płyta. Tak, stylowo na pewno. Powolna, łagodna, cicha, w sumie przyjemna. Ale to za mało. Jest nierówna jakoœciowo, bo niektóre piosenki naprawdę wołajš o pomstę do nieba... Mark œpiewa prawie jak przy goleniu, a muzyka... no właœnie jest prosta i bez wyrazu. Trudno mi do niej wrócić po tych kilku dniach przesłuchiwania. Te kilka dobrych piosenek, na każdej z płyt DS, albo na najlepszej solowej płycie Marka czyli Sailing to philadelphia utonęły by gdzieœ niezauważone, jako jedne ze słabszych... taka jest prawda niestety.
Czy Mark byłby nieznany bez DS? gdyby przez te lata grał tak jak teraz na pewno tak by było.
Czy oszukał fanów wydajšc nieco rozczarowujšca płytę? Mnie nie, ja się trochę tego spodziewałem. Ale to trochę tak jak pisaliœcie z tymi samochodami... Ta płyta to coœ w rodzaju ekologicznego Ferrari z silnikiem elektrycznym, z ekologicznš skórš na fotelach, ale nadal w czerwonej barwie z czarnym konikiem na masce

Pisze tak, bo naprawdę nie umiem się zmusić aby ja znów puœcić.

[Robson]

Lukas jeœli już padło stwierdzenie że to prostota to bardzo Cię proszę nie porównuj jej do popu. Bo to dwa różne œwiaty. W muzyce DS prostota też była największš siłš i doskonale o tym wiemy. Zwykłem mawiać i łšczyć prostotę ze szlachetnoœciš które wspaniale zawsze dla mnie obrazowały muzykę DS a potem solowego MK. Które utwory wołajš o pomstę do nieba? Bez wyrazu? Ta płyta nie jest nudna tylko nudziarska. Pięknie nudziarska. Z takim zestawieniem mógłbym się nawet zgodzić i taki poglšd jestem w stanie zaakceptować. Ale akurat KTGC nie jest pierwszš takš płyta w dorobku MK. Nie wiedziałem tylko że Mark ma w zestawie tyle cudnych melodii i potrafi je wszystkie przygotować w tak krótkim czasie.

ps. Lukas czy dla Ciebie czas sie zatrzymał?

ps.2 rozmawiałem ostatnio na temat tej płyty ze znajomym bo on usłyszał że ja mówiłem że tak brzmi płyta człowieka spełnionego i szczeœliwego i on natychmiast przywołał inny album a mianowicie On An Island Davida Gilmoura. Nie wiedzieć czemu bardzo mi się spodobało to porównanie.

[lukas1119]

Heh no tak... ale taki muzyczny czas dla niektórych nieco zwalnia... a dla MK niestety ostatnio przyspiesza.

Prostota prostotš, ale proponuję puœcić sobie takie płyty jak np. Making Movies (ale bez Les Boys hehe), Love Over Gold, czy Brothers in arms. Do tego dołożyć Golden Heart i Sailing to Philadelphia a potem KTGC. Na zasadzie kontrastu Wyjdzie jak na dłoni o co mi chodzi...

A tak propos tej płyty i tego że nie przeszkadza praktycznie nikomu z Was brak solówek... pamiętam jak Gilmour wydał On an Island i akurat o tym dyskutowaliœmy tutaj również sporo. Wielu wtedy narzekało, że jest tam za mało solówek... dalszy cišg bez komentarza.

[Robson]

Sam zobacz Lukas. Użyłeœ stwierdzenia 'kontrast'. Z Twoich wypowiedzi jasno wynika fakt, że Mark nie nagrywa takich samych płyt. Co jest prawdš Dla jednych będzie to nuda a dla innych proces w którym Mark rozwija się i zaskakuje bardziej niż kiedykolwiek. Tak sobie myœlę że fani DS w 1979 roku też mogli mówić kurcze nic nowego to samo co na 'Jedynce'. Cały czas tak naprawdę to wszystko kwestia naszych upodobań, fascynacji i tego czego szukamy w muzyce. W muzyce Marka Knopflera

ps. Love Over Gold? Bardzo proszę: Private Investigations, Love Over Gold- "nuda" powie ktoœ i prawie połowa płyty. A poza tym kto by słuchał 14min. Telegraph Road i pozostalych dwóch po 7 min. Dzisiejszy 20 latek o którym wspomniał Raingod? Nie sšdzę. Wszystko jest bardzo względne

[lukas1119]

Ale Private Investigations to utwór który doskonale obrazuje to o czym ja pisałem! Tam się coœ dzieje... jest jakiœ klimat, nastrój niepokoju. Gdy 1 raz w życiu słuchałem tej piosenki to się przestraszyłem tš nagła riffowa partiš gitary. Fascynujšca piosenka, to zahacza niemal o muzykę progresywnš... I ten œpiew Marka, głos niby ten sam ale jakoœ tak inaczej, ciężko mi to teraz napisać... A love over gold to no dobra spokojniejszy utwór ale ten motyw na pianinie... Coœ charakterystycznego, co pozostaje w pamięci a czego brakuje na KTGC. No i to taka cisza przed burzš, czyli Industrial disease.

To było dawno wiem, ale ta płyta jest rożnorodna. Się to wszystko wypełnia, piękna opowieœć na poczštek i gitarowy orgazm, potem private investigations opisywane i ten klimat. Dalej industrial disease, które traktuję jak wypełniacz aby płyta miała jako taki czas I potem znów spokój, aby na koniec Mark mógł ponownie uderzyć gitarš.

A teraz takiego czegoœ nie ma tylko godzina lepszego i gorszego smęcenia...

[Robson]

Pójdę na skróty bo wydaje mi się że temat nie dotyczy tylko najnowszej płyty

http://www.forum.knopfler.pl/index.php?s...c=710&st=0

[MARTINEZ]

jak daliscie to przyrownanie to az mi sie chce powiedziec
dwa stare dziady - jeden on the island a drugi in the sky...
normalnie tylko trumne spakowac

robson ale w ktorej piosence sie to szczescie spelnionego czlowieka udziela ?
gdzie je slychac ? bo ani nie w wokalu ani nie w muzyce, tekstow nie znam jeszcze
ale tytul nie zapowiada jakiegos wiekszego szczescia

bo dla mnie ciagle w twisting by the pool

nikt nie nazywal marka genialnym kompozytorem, genialnym wokalista
my go tak nazywamy..
ale wszyscy nazywali go herosem gitary... jasne ze dla wlasnej fantazji w swoim studiu moze robic co chce tylko czasem mam nadzieje ze spoglada w lustro i mowi " po co "

zal mi po prostu ze to dla mnie tylko kolejna plytka do kolekcji lezaca na polce
obok mocno zakurzonej RD ( sluchalem raz ) i shangri-la ( sluchalem 2 razy )
czy ktos przechodzac obok jakbyscie puszczali - przystanie ? cos go poruszy ?
po prostu sobie pojdzie dalej

nie, nie jest zle ale co wnosza te ballady z princess bride ?
czyz takiej muzyki nie slyszymy w The willow, Opowiesciach z Narni, czy nawet wladcy pierscieni ?

[Robson]

Marti nie wymieniłem żadnej piosenki Cały album tak odbieram. Nie musi się nigdzie œpieszyć, nie musi dawać ognia z gitary. Po prostu nie musi niczego udowadniać. Oczywiœcie jednym się to nie będzie podobało a inni taki stan rzeczy zaakceptujš. Zawsze tak było i będzie. Prawdziwy twórca podobno najpierw musi zadowolić sam siebie. A jeœli wskutek tego grono niezadowolonych obiorców będzie większe, jeœli tym prawdziwym twórcš jest, to w ogóle nie bedzie się tym przejmował. Mark raczej zawsze szedł pod pršd i naprawdę bardzo rzadko nagrywał płyty "pod publikę' chociaż wspaniale się zawsze orientował w realiach rynku muzycznego. Dlaczego teraz nie miałby tworzyć muzyki z serca. A to że nie wszystkim po drodze. Coż Zawsze tak było i będzie

[MARTINEZ]

no tak ale jesli nie pisze "pod publike" to po co wydaje ?
niech sobie siedzi w domu i brzdaka

mysle ze czesc osob jedzie na koncerty bo czuja jeszcze lata tej wielkosci
to tak jak z przywiazaniem do jakiejs druzyny sportowej - kiepsko graja
ale kibice i tak przychodza

ps oczywiscie troche przesadzam bo ta plytka ma jakis wdziek
i chyba wole ja od shangri-la - moze przez ta przerwe country z emmylou harris wydaje sie byc swiezoscia nieswiezego dziadka

[lukas1119]

Ja myœlę, że dużo zależy też od indywidualnego gustu, a temat przypomniany przez Robsona nie jest chyba konieczny. Lubię Golden Heart bo też jest różnorodna i sš tam dobre kompozycje, a nawet te spokojne majš coœ w sobie że mi się podobajš, np Rudgier. To dobra płyta i będa jš lubił. Sailing to philadelphia to markowa najlepsza rzecz solowa (się powtarzam). Porzšdne gitarowe łojenie kontrastuje z utworami którym chyba bliżej do bluesa niż folku co czyni je œwietnymi. Ragpickers dream - mało mam do powiedzenia bo też ciężko mi się do tego zmusić. Nawet Shangri la jest lepsza niż nowe dzieło Marka. Nie pisałem że to muzyka totalnie beznadziejna i do bani, ale już wiem że nie będę do niej wracał. Dlatego Mark chyba jednak moim zdaniem się nie popisał, co nie znaczy że twórczoœć z czasów DS jest OK a cała solowa nadaje się do kosza

Martinez - chyba preferujesz tylko porzšdne ostre granie, więc dla Ciebie On an Island Gilmoura to też zbyt spokojna rzecz i powiem Ci że bez nastroju też zdarza mi się przysypiać ale po 1 tam jest prawdziwe brzmienie Gilmoura, prawdziwa gra na gitarze, prawdziwe solówki i całoœć która ma jakiœ sens (ogólnie to rzecz o wspomnieniach i szczęœciu wzbogacona motywem wody). A co David robi z tymi utworami na koncertach to już trudno powiedzieć, trzeba widziec. Polecam nowe DVD...

Swojš drogš, może jeœli wybiorę się na koncert do Wawy to jakieœ piosenki z KTGC zyskajš mojš sympatię. Zobaczymy Na koncercie z Berlina, ktory podaliœcie do œcišgnięcia też jakoœ spłynęły po mnie...

[Robson]

Przeciwnie. Po co się powtarzać Tamta dyskusja była owocna i przynajmniej ja podpisuję się pod każdym swoim postem

[lukas1119]

Tak tylko tam jest DS czy MK solo, a ja piszę tylko że ta płyta wypada gorzej od chyba wszystkich innych, co nie znaczy że nie lubię solowego dorobku Marka

Pomijam All the roadrunning bo jej nie uznaję w ogóle. Nie mam jej a z tych utworów które słyszałem, ktoœ mi chyba podesłał to to woła o pomstę do nieba... taki już mam gust.

[MARTINEZ]

najwazniejsze ze znowu sie spotkamy na koncercie
z usmiechem na ustach prosze panow
i na jubileuszowym 5 zlocie i 30 leciu dstr