Stach napisał(a):Mówiąc starzy wyjadacze - mam na myśli tych, którzy mają większe obycie z muzyką DS/MK. Przecież jesteśmy prawie rówieśnikami. Nie miałem na myśli Ciebie ani nic związanego z wiekiem kogokowiek.

B: ironia...


Dobrze, dodałbym jeszcze śpiew.

Nie powiedziałem, że nie podobają mi się klawisze i rozmach "OES". Nieprzypadkowo wymieniłem trzy utwory z "OES", żebym ich nie docenił i nie lubił.

B: pisales o dodatkowych muzykach i klimacie DS, jakoby OES go zatracilo bo wychodzi poza Twoja definicje rock-bandu jaka jest zespol zlozony z gitar i bebnow.


Argument, na który czekasz: Mark Knopfler chciał sukcesu, dlatego na "Brothers In Arms" są przebojowe, typowo singlowe utwory, mające na celu przynieść popularność zespołowi.

B: rozumiem ze masz na mysli np. walk of life czy M4N. Pytanie brzmi - czy jesli utwor jest latwo wpadajacy w ucho, odpowiedni w formie do broadcastu radiowego to znaczy ze jest mniej ambitny. Polemizowalbym. Jesli przyjrzec sie blizej chocby walk of life to odnajdziemy w nim rasowy lick country'owy a na trasie OES fantastyczne solo Franklina. Czy fakt, ze na BiA obok prawdziwych perel pokroju BiA, Why Worry czy Ride Across the River jest miejsce na M4N i WOL jest rownoznaczny z podejsciem Knopflera do produkcji tego albumu (nastawieniem na komercyjny sukces)? IMO nie.


Miałem na myśli mniej grania dynamicznego, rozbudowanego, wirtuozowskiego. Masz rację - to subtelne granie też wymagało też wielkich umiejętności, ale o innym charakterze.

B: Porownujesz dwie plyty (BiA i OES) z czterema wczesniejszymi - walka nierowna, to raz. a dwa - od kiedy to granie dynamiczne = wirtuozeria? Tzn. ze taki Gilmour np. jest miernym gitarzysta bo nei gra dynamicznie? Ja uwazam, ze kunszt Marka jako gitarzysty mozna odnalezc zarowno w kilkuminotywch solach z LOG jak i na pojedynczych, ale jakze celnie dobranych i perfekcyjnie wymuskanych, nutach z BiA, OES, Golden Heart czy Shangri-La.(idac dalej)

fakungio napisał(a):hehehe wywody Stacha mnie rozczulają.. już nie bądź taki delikatniusi..ciągle się tłumaczysz i jak Ci kazali pisać "moim zdaniem" to dodajesz nawet jak stwierdzasz że jesz smaczną bułkę, Twoim zdaniem hehe

pozdro

Stach napisał(a):Posłuchaj, ja nie mam obmyślonego ścisłego zdania, definicji, którego się kurczowo trzymam, to nie matematyka, wtedy dyskusja staje się jałowa.


B: tzn ze co, zmieniasz zdanie jak wiatr zawieje? wtedy dopiero dyskusja robi sie jalowa.

"On Every Street" ma inny klimat niż pozostałe płyty, sam o tym wiesz. Najbliżej mu do "BIA" ("Heavy Fuel", "You And Your Friend") troszeczkę do "LOG" ("Planet Of The New Orleans", "On Every Street"), a reszta to zupełnie nowa jakość w ich twórczości.

Ale ja nic nie pisałem o tym, że singlowe hity z "BIA" nie są ambitne.

B: napisales o BiA ze zostala zrobiona pod biznes - idac tym tropem moje rozumowanie jest raczej logiczne, nieprawdaz? chyba nie zaprzeczysz, ze wartosciujesz BiA nizej (chyba sam o tym pisales) min. z tego powodu. Rozumiem teraz, ze niefajne jest ze na BiA sa singlowe hity a nie to, ze te hity nie sa ambitne (bo sa) - ok, zatem dlaczego obecnosc singlowych hitow obniza wartosc plyty?

Ani słowa o tym nie napisałem, bo to oczywiste, że są, tzn. są to hity klasowe, na poziomie, bez grama sztampy lwiej większości współczesnych hitów. Tu mamy najlepszy przykład połączenia najwyższego poziomu artystycznego z osiągnięciem wielkiego sukcesu komercyjnego, co w dzisiejszych czasach już bardzo rzadko się zdarza.

B: ale mimo to BiA w Twoim rankingu wypada gorzej niz np jedynka

A dlaczego nierówna walka?

B: ilosciowo nierowna, po prostu. 4 lp vs 2. Ale ok, to faktycznie mniej istotne, chodzi o jakosc a nie ilosc przeciez.

Może dla Ciebie. Nie rozumiem Cię tutaj, w takim razie nie mógłbym trzymając się Twojego zdania w ogóle porównywać dwóch wskazanych wcześniej przeze mnie okresów w działalności DS. Nie róbmy z tego matematyki.

B: kazde porownanie to matematyka

Pisząc wirtuoz gitary mam na myśli biegłego technicznie wykonawcę umiejącego grać zarówno karkołomne solówki, ale też nie popisującego się techniką, lecz potrafiącego zagrać mniej efektownie technicznie, ale wolniej i bardziej emocjonalnie. Na pewno do takich zaliczam Knopflera, Johna Petrucciego, Andrew Latimera, Jana Akkermana, Steve'a Howe'a czy XVII/XVIII-wiecznych gitarzystów klasycznych. Gilmour - mieści w czołówce gitarzystów rockowych świata - uwielbiam go i wykorzystuję oryginalną technikę, ale biegłym, wszechstronnym gitarzystą niestety nie jest, gra raczej wolno, klimatycznie, podobnie The Edge - też ma oryginalne brzmienie, ale wirtuozem gitary nie jest, co nie znaczy, że nie mieście się w panteonie największych gitarzystów rockowych.

B: mamy inne definicje gitarowego wirtuozerstwa zatem.

Kunszt Marka jest widoczny na wszystkich płytach DS/MK, ale korzysta on z różnych środków wyrazu.

B: i tak trzeba bylo od razu

Stach napisał(a):Jak każde porównanie to matematyka? Ludzi też dzielisz matematycznie na lepszych i gorszych?

SmokEustachy napisał(a):To kolejny wątek na zbliżony temat i kolejne wzburzone morze emocji. Ciekawy byłoby danie jakimś leszczom najpierw Brothers In Arms a potem Love Over Gold - czy zorientowaliby się że to ten sam zespół.

Robson napisał(a):Ale o co chodzi tutaj? Bo ja musze przyznać już się poubiłem

Stach Mark bodajże tylko raz przejał się krytyką. To było dokladnie w 1982 roku kiedy ukazywała się płyta "Love Over Gold" Że niby melancholijna, mało rockowa dlatego w tydzień nagrał Epke ExtendedancEPLAY szybką rock'n' rollową. Jakoś kłuje mnie w oczy stwierdzenie że Brothers In Arms była z góry skrojona i nagrana na zysk. Nie wiem skąd Ty masz takie wiadomości i wszystko tu w ogóle jakieś zagmatwane jest w tej dyskusji

Robson napisał(a):A właśnie longplay z tego był i jest. Gorzej z CD