18.05.2009, 18:16
August Emil Fieldorf NIL, generał brygady Wojska Polskiego, stracony został w 1953 roku. Został skazany na śmierć za działalność zwłaszcza w okresie II Wojny Swiatowej, kiedy to m.in. zorganizował zamach na Franza Kutscherę.
Ryszard Bugajski podjął się wyreżyserowania filmu Generał Nil w którym główną rolę gra Olgierd Łukaszewicz. W zasadzie jedynymi plusami tego filmu jest fakt, że jest to kolejna cenna lekcja historii dla mnie i rówieśników i piękna muzyka Shane Harvey. No dobrze, mea culpa, że jestem krytyczna, bo patrzę poprzez pryzmat innego filmu historycznego, o księdzu Popiełuszce który wbił mi się w pamięć bardzo solidnie. Można powiedzieć, równie poważna tematyka, a emocje inne. Ten pierwszy ze świadomością powagi sytuacji oglądało się z zaciekawieniem, napięciem, ale były i zabawne dialogi, przy których można było się odprężyć. "Generał Nil" przy swojej tematyce jest smutny i drętwy.
Kolejna sprawa, nie cierpię, kiedy bohater filmu biograficznego jest ukazywany jako postać krystaliczna. Bo nie ma ludzi idealnych!
W zasadzie jedyna odskocznia to Igor Andrejew (Adam Woronowicz), rosyjski sędzia cierpiący na nerwicę natręctw, który kilkakrotnie liczy schody, by sprawdzać, czy jest ich tyle ile powinno być. Nie jest to śmieszne, ale mniej drętwe niż reszta filmu.
W pamięci jednak nie zostają przesiedziane na sztywno lekcje, a te, na których się coś działo, które dawały jakikolwiek pretekst do uśmiechu.
Dodatkowo, żadną frajdą dla mnie nie było patrzenie na torturowanie więźniów, ale wiem, takie były czasy i w tego typu filmach nie można tego faktu pominąć.
Obrazowo, przyznaję 5/10 - 4 za muzykę, 1 za ogół filmu.
Ryszard Bugajski podjął się wyreżyserowania filmu Generał Nil w którym główną rolę gra Olgierd Łukaszewicz. W zasadzie jedynymi plusami tego filmu jest fakt, że jest to kolejna cenna lekcja historii dla mnie i rówieśników i piękna muzyka Shane Harvey. No dobrze, mea culpa, że jestem krytyczna, bo patrzę poprzez pryzmat innego filmu historycznego, o księdzu Popiełuszce który wbił mi się w pamięć bardzo solidnie. Można powiedzieć, równie poważna tematyka, a emocje inne. Ten pierwszy ze świadomością powagi sytuacji oglądało się z zaciekawieniem, napięciem, ale były i zabawne dialogi, przy których można było się odprężyć. "Generał Nil" przy swojej tematyce jest smutny i drętwy.
Kolejna sprawa, nie cierpię, kiedy bohater filmu biograficznego jest ukazywany jako postać krystaliczna. Bo nie ma ludzi idealnych!
W zasadzie jedyna odskocznia to Igor Andrejew (Adam Woronowicz), rosyjski sędzia cierpiący na nerwicę natręctw, który kilkakrotnie liczy schody, by sprawdzać, czy jest ich tyle ile powinno być. Nie jest to śmieszne, ale mniej drętwe niż reszta filmu.
W pamięci jednak nie zostają przesiedziane na sztywno lekcje, a te, na których się coś działo, które dawały jakikolwiek pretekst do uśmiechu.
Dodatkowo, żadną frajdą dla mnie nie było patrzenie na torturowanie więźniów, ale wiem, takie były czasy i w tego typu filmach nie można tego faktu pominąć.
Obrazowo, przyznaję 5/10 - 4 za muzykę, 1 za ogół filmu.
We talked of looking just out of town
Now it's looking like a dream shot down
I still believe that there's somewhere for us
But now it's something that we don't discuss
And you're the best thing I ever knew
Stay with me, baby, and we'll make it to
We'll make it to
Tu można kupić moją książkę
Księgarnia Wydawnictwa Radwan - Aparatka
Now it's looking like a dream shot down
I still believe that there's somewhere for us
But now it's something that we don't discuss
And you're the best thing I ever knew
Stay with me, baby, and we'll make it to
We'll make it to
Tu można kupić moją książkę
Księgarnia Wydawnictwa Radwan - Aparatka